Χρυσάνθεμο



Στεναχωριέμαι που ότανσε ρωτάω τι κάνεις
Σηκώνεις τους ώμους
Μακάρι να μενα αρκετά για να μάθω
Μακάρι να μενα
Μα δεν θα μείνω.
Μακάρι να μπορούσα να σε βοηθήσω με τα λουλούδια σου
Δε μπορώ- με περιμένουν
Τα δικα μου λουλούδια ανθίζουν σε εναν κήπο
Με πύρινο χώμα και ατσάλινα κάγκελα
Που φτάνουν ως τον ουρανό
Ωστόσο, πανεύκολα θα μπεις μέσα
Αρκεί να σπρώξεις την πόρτα
Γιατι δεν βρίσκει κανείς την πόρτα;
Δεν είμαστε όπως πρώτα,
Λες
Μα τίποτα δεν είναι όπως πρώτα
Τίποτα δεν θα είναι ποτέ
Και διψουν
Ποιός θα τα ποτίσει, αν όχι εγώ;
Ποιός θα τα φροντίσει;
Πολλοί περνούν
Μα κανένας δεν τα κόβει
Αναρωτιέμαι αν τα θαυμάζουν κι έτσι τα σέβονται
Ή αν απλά τα αγνοούν



Όταν ήμουν αληθινό κορίτσι,
Τα πόδια μου πατούσαν ακόμα στη γη
Όταν οι εποχες μ' άγγιζαν
Σκάβαν το δέρμα μου
Όταν ο χρόνος κυλούσε για μένα
Όταν κοιμομουν
Μπορει να απαντούσα στην ερώτηση σου
Μα τωρα παει καιρός πολύς- δεν θυμάμαι πια
Δεν θυμάμαι τίποτα παρά τα τρένα
Να ξεμακραίνουν, εμένα να σκέφτομαι
Πόσο παγιδευμένη είμαι
 Στο ζεστό σώμα μου



ΜΥΡΤΏ ΖΑΡΑ

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.