Δεκαεπτά (Ημερολόγιο)


( Μάης του 20XX - Ημερολόγιο ) 

 Εχω ζησει μεσα στο χειμωνα, το ξεροβορι να μου μαστιγωνει το προσωπο και τα σκασμενα χειλια μου να δενουν για να ξαναματωσουν κατω απο τα δοντια μου το βραδυ. Εχω δει τους παγετωνες και το ηλιοβασιλεμα στην Ουσουαια, τη νυχτα να κραταει μονο τρεις ωρες : αν το πεις αυτο σε οποιονδήποτε εδω θα σε αποκαλεσει ψευτη, μα εσενα τα μάτια σου το εχουν γνωρισει, ξερεις πως ηταν πραγματι ετσι. Γυρισα και οι μυγδαλιες ειχαν ανθισει. Τι μπορεις να μου πεις εσυ για τη ζωή;

 Καποτε μου ειπες, “δεν εχω ξανασυναντησει τετοιο ανθρωπο. Η ψυχη σου ειναι σαν μικρου παιδιου. ” Μου ειπες, εχεις τον τροπο να κανεις τον αλλο δικο σου. Δεν ειχες αδικο - σε διάβαζα σαν ανοιχτό βιβλιο. Μπορεί για αυτο τωρα να μην λεμε ουτε καλημερα.

 Μα ο χρονος κυλαει σαν χειμαρρος, οι ατελειωτοι πεντε μηνες εχουν γινει ενας κουτσος, ωρες μετρημενες, σακουλες κατω απο τα ματια και προσωπα αλλοτε ασπιλα τωρα γεματα κοκκινιλες και λεκεδες, καφες και τρομος, διψα για το αυριο, αγωνια : θελω να τελειωσουμε. Οι αντοχες μου -εμενα, που αλλοτε μου μιλαγες σαν να ημουν δεκα χρονια πιο μικρη κι εγώ θυμωνα γιατι με θυμομουν παιδι αναμεσα σε σπασμενα μπουκαλια και τερατα με μασκες και τη στεγη του σπιτιου να βουλιαζει, εμενα, που περπατησα στην Ουψαλα, εβρεξα τα χερια μου στον Ελ Τιγκρε, που στο Πουερτο Ναταλες νικησα το θάνατο, εμενα που έκοψα την κλωστιτσα που έδενε την καρδια μου με το χτες μπας και μπορέσω να γλιτωσω- εξασθενουν, φθινουν. Εχω εξαντληθει. Ολοι μας εχουμε εξαντληθει.

 Στο μπαλκόνι στεκοσουν λιγα εκατοστα απο εμενα, μυριζες οπως μυριζες τοτε και κατι παραπανω, κρασι και σοκολατα- πιο πολυ σαν το πρωτο βραδυ, και τα ματια σου εψαχναν τα δικα μου επιμονα. Διαλεγες προσεκτικα τις λεξεις σου, λιγο μπλεγμενες μεταξυ τους, ζαλισμενη αρθρωση, για να υπαρξει αναπάντηση. Εκατο μερες χωρις ουτε κουβέντα κι ησουν απαραλλαχτος.
 Εγω ομως δεν ειμαι. Μεσα στο βουισμα της μουσικης, τα δεκαδες μεθυσμενα πρόσωπα, το μπαφο και την ξινιλα του αλκοολ και του ιδρωτα, τον πυρετο της ενηλικιωσης ορθωσα το κεφαλι μου και , παρολο που εχω αποδεχτει πιο πως ποτέ δεν θα φτασω το ενα και εξηντα, ενιωσα μετρα ψηλοτερη.




 -Το κείμενο έχει μεταφερθεί αυτούσιο κι αυθόρμητο από το χρονικό κάποιας παλιότερης χρονιάς, εξ'ου και δεν έχει τόνους: ο πειρασμός της επεξεργασίας του εφηβικού χειμάρρου σκέψεων ποτισμένων με έπαρση και ανωριμότητα θα μπορούσε να είναι ολέθριος για το χαρακτήρα του γραπτού. Συγχώρεσε την προσβολή των ματιών σου.-




ΜΥΡΤΏ ΖΆΡΑ
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.