Γονέας 1 συν 2, μηδέν εις το πηλίκο



Όλα άρχισαν μερικά δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Ένα Big Bang, άηχο, άυλο και άχρονο, όχι ως καταστροφή, αλλά ως δημιουργία και γένεση των πάντων. Ένα αέναο ταξίδι φωτός, με μηδαμινή απόκλιση από την αρχική του ταχύτητα, με μόνο σκοπό του το ταξίδι αυτό καθαυτό.
Προϊόν του ταξιδιού αυτού υπήρξε ο κόσμος, η ύλη, η ζωή, η κοσμολογική θεώρηση για την δημιουργία του σύμπαντος. 

Ανεξάρτητα το είδος, γένεση σημαίνει σύγκρουση και σύγκλιση αντιθέτων. Ον και μη ον, φως και σκοτάδι, θετικό και αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, θηλυκό και αρσενικό. Μητέρα και Πατέρας. 
Το νόμο αυτό δεν τον επινόησε ο άνθρωπος, τον επέβαλε το σύμπαν. 
Χωρίς αυτή τη δυαδική απόκλιση από το μοναδικό δεν θα υπήρχε ζώσα ποικιλία. Θα μπορούσε να υπάρχει ίσως διαιώνιση του μοναδικού, ενός, πρωταρχικού μορίου ύλης, αλλά μόνον αυτό. 

Υπάρχει κατά τις γραφές και την παγκόσμια μυθολογία ένα είδος ανθρωπόμορφου όντος που αναπαράγεται με μεταφορά σπέρματος, όμως ζει στον ουρανό, υπηρετεί το θεό, και το αποκαλούμε "Άγγελο". Όμως ούτε καν εκείνος αναπαράγεται στ' αλήθεια. Στην ουσία αναπαράγει τον άνθρωπο, αφού με μέθοδο Lewinski παίρνει το σπέρμα από τον άντρα και το μεταφέρει στη γυναίκα, η οποία γεννά παιδιά. (Βλέπε Λίλιθ και Σαμαήλ).

Υπάρχει φυσικά, μέσα στις άπειρες αποκλίσεις της δημιουργίας και το αμφιγονικό άνθος, αλλιώς "τέλειο άνθος". Τέλειο άνθος, είναι το άνθος που έχει και στήμονες και ύπερο. Παράγει δηλαδή και αρσενικούς και θηλυκούς γαμέτες και αναπαράγεται μόνο του, χωρίς βοήθεια. Τουτέστιν ερμαφρόδιτο, που παράγει ερμαφρόδιτους κατά τη εικόνα του απογόνους. Σοφή οικονομία, για το συγκεκριμένο είδος. 

Και ερχόμαστε στο σήμερα, κάποια δισεκατομμύρια χρόνια μετά από την αρχική εκκίνηση του φωτός, και συγκεκριμένα στην Ευρώπη του 2020 πλην ένα. 
Μια παρωδία εν τη γεννέση. 

Τώρα πια, υπάρχει ένας άλλος τρόπος αναπαραγωγής, η τράπεζα σπέρματος. Εκεί όπου πας, καταθέτεις το σπέρμα σου, πάει και ο αδελφός σου, καταθέτει και αυτός, πάει και ο πατέρας σου, ο θείος σου, ο ξάδερφός σου και όλοι οι πρώτου δεύτερου τρίτου και μέχρι εικοστού πέμπτου βαθμού συγγενείς και μπερδεύουν οι καημένες σπερματομαζώχτρες τα μπούτια τους στην τελική διαλογή.
Έδωκαν ευχήν οι πολιτικοί άρχοντες της χώρας, κι έτσι όπως το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα και η ΝΔ μετά, σε λίγα χρόνια θα γεμίσει αδερφοξάδερφα αιμομικτικά η γης και «τίνος είναι ρε μάνα το παιδί…» που λέει ο λόγος.

Το σύμπαν προφανώς γελά, η μάλλον απαξιεί να ασχοληθεί. Καλά κάνει, πιστεύω. Μας έδωσε εκκίνηση, μας υλοποίησε, μας έδωσε νου και γνώση. Από τι να κριθείς, αν όχι από από το δημιουργό σου; 
Μα, από το δημιούργημά σου, εφόσον αξιώθηκες! 

Και κάπου εκεί χώνεται στη μέση και το θέμα «Θεός»... Όχι με συγκεκριμένο όνομα ή εθνικότητα. Ο θεός είναι ένας αδιαίρετος και απανταχού. Εκτός βέβαια από την αναπαραγωγική διαδικασία στο πρακτικό του κομμάτι! Γι' αυτό έκατσε, ίδρωσε, του βγήκε η πίστη ανάποδα και έπλασε τις μανάδες. Για να φανταστείτε τι σημαντική «θεϊκή» κίνηση ήταν αυτή, δείτε εμάς… χωρίς μανάδες εγώ δεν θα έγραφα και εσύ δεν θα διάβαζες, γιατί απλά δεν θα υπήρχαμε. Ούτε ο Τάκης θα υπήρχε, ο Νίκος, η Ιωάννα, η Κατερίνα… δεν θα υπήρχε φίλος, σύζυγος, παιδί, κόσμος, ζωή. Αυτό βέβαια είναι μια απλή και γρήγορη προσέγγιση. 
Το δύσκολο κομμάτι είναι η πεφωτισμένη; κατά λάθος; εξεπίτηδες; απόφαση να δίνουν παιδιά στους gay, αποφασίζοντας κάποιοι να αλλάξουν τον φυσικό νόμο της αναπαραγωγικής διαδικασίας βάζοντας λευκά μούσια και λευκά χιτώνια παριστάνοντας τους θεούς, ξεχνώντας πόσο ανάγκη έχει ένα παιδί από μια διακριτή Μάνα και έναν διακριτό Πατέρα. 

Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο οδυνηρό μπορεί να είναι για ένα παιδί η αδυναμία προσδιορισμού του γονέα του. Δεν μπορώ και δεν θέλω να φανταστώ μια ζωή χωρίς τη μητέρα μου και χωρίς το πατέρα μου. Βιολογικοί ή όχι, δεν με νοιάζει. Θέλω μητέρα και πατέρα. Να πλάθομαι και να εμπνέομαι και από τους δυο μεγαλώνοντας. Αυτό θέλω. 

«Μαμά… είσαι Μάνα;…. Μπαμπά… είσαι Πατέρας;….». Η μήπως να είναι και τα δυο;  Είναι νούμερο 1, 2, 3, η 5;  Και πώς άραγε εν απουσία των δυο «γονέων» θα συμπεριφερθεί στις κοινωνικές του προκλήσεις ένα παιδί;  Τι είδους συναισθήματα καλείται να επεξεργαστεί ένας παρθένος χαρακτήρας και ποιος εγγυάται για το … «αδιάβλητο» αυτής της επεξεργασίας; 

Έχουμε δυο παράλληλους δρόμους να ακολουθήσουμε. Ο ένας είναι αυτός του ορισμένου από την φύση κι άλλος μια κάθετος, που έγινε «λόγω εποχής» παράλληλος. Κάτι σαν το plan B. 
Όμως plan B δεν χρειαζόμαστε ακόμη... και τα δύο φύλα είναι διαθέσιμα ακόμη... ευτυχώς. 
Ούτως ή άλλως το plan B πρέπει να μπει στο ράφι προς το παρόν, αφού, για την εφαρμογή του, ακόμη δεν έχουμε την έγκριση των σημαντικότερων συντελεστών του πειράματος...Των παιδιών.


Άνα Ζουμάνη - κόρη 
Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου - κόρη και μάνα
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.