Δειλιάζω


Τα ακροδάχτυλα σου ακουμπούν ευλαβικά το μέτωπό του.

Ύστερα κατηφορίζουν και φτάνουν στα μισάνοιχτά του χείλη. 

 Δεν κινείται , δεν μιλά, δεν σε βλέπει. 

 Έχει μεταφερθεί στην πέμπτη διάσταση… 


Εκεί το χάδι σου είναι αέρας και το φιλί ψιχάλα του ουρανού επάνω στο αστρικό του σώμα. 

Είναι εδώ, μα και δεν είναι. Όμως αυτό δεν σε ενοχλεί, σου αρκεί που τον βλέπεις, τον ακουμπάς και τον αισθάνεσαι δίπλα σου. 

Θα μπορούσες να τον χαζεύεις για ώρες… 

Να φαντασιώνεσαι την καθημερινότητα σου μαζί του. 


Να παντρευτείτε, να κάνετε παιδιά και να γεράσετε μαζί σε ένα ερημικό σπίτι, στο βουνό, με ζώα και θερμοκήπιο. 

Έτσι για λίγο, με σκέψεις αληθινά βγαλμένες , ένιωσες την ψυχή να ανθίζει. 

Αχ και να ‘ταν όλα όπως τα οραματίζεσαι στο εδώ και τώρα. Αχ και να έφτανες μαζί του ως το μακρινό σπίτι με τα ζώα και το θερμοκήπιο.

 Να μην σε νοιάζει κανείς και τίποτα. Μονάχα εσύ και αυτός. 


Μα στάσου νομίζω πως κουνήθηκε, τρέμουν τα βλέφαρά του. Μα ναι, καλά κατάλαβες, ξύπνησε στην αγκαλιά σου.

 Όμως το ποιος στα αλήθεια ξύπνησε  δεν θα στο πω, δειλιάζω.




                                                                                                      Λειβαρτζηνού Αντωνία
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.