Το Σύμπαν μας γράφει κανονικά...



Λέμε ότι το Σύμπαν γεννήθηκε ξαφνικά από μια μεγάλη έκρηξη και ότι πριν δεν υπήρξε τίποτα. Και ο χώρος; Ο χώρος που δέχτηκε το αποτέλεσμα αυτής της έκρηξης; Τι ήταν -αλήθεια- αυτός ο χώρος; Μυστήρια που δεν μπορούμε να τα κατανοήσουμε. Όπως ένα μυρμήγκι δεν μπορεί να κατανοήσει τι είναι ένα αυτοκίνητο ή ένα σκυλί δεν καταλαβαίνει τι είναι ένα αεροπλάνο, μολονότι και τα δύο αυτά όντα έχουν ένα είδος λογικής. Έτσι κι εμείς ενώ είχαμε την λογική να φτιάξουμε το αυτοκίνητο και το αεροπλάνο, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τους χρόνους και τα συμπαντικά μεγέθη εν σχέσει με τον δικό μας χρόνο και τα δικά μας μεγέθη...

    Κατοικούμε σε ένα μικρό πλανήτη, στην άκρη ενός μικρού γαλαξία, που βρίσκεται στην άκρη ενός μικρού σμήνους γαλαξιών από τα εκατομμύρια σμήνη που απαρτίζουν το Σύμπαν. Ανακαλύψαμε τους πόρους του πλανήτη μας και με την ευφυΐα μας προχωρήσαμε σε τόσες ανακαλύψεις... Χωριστήκαμε σε κοινότητες, σε κοινωνίες, σε κράτη και αρχίσαμε τους πολέμους για εδάφη και για την απόκτηση και κατοχή περισσότερων πόρων. Ξεκινήσαμε από τα βέλη του οψιδιανού και φτάσαμε να κατέχουμε την πυρηνική βόμβα, της οποίας την καταστροφική δύναμη όσοι λαοί την κατέχουν την επισείουν ως φόβητρο ξεχνώντας ότι σε ενδεχόμενο πυρηνικό πόλεμο θα εξαφανιστούν τα πάντα... Κάναμε την Τέχνη, κάναμε την Πολιτική, αναπτύξαμε την Σκέψη, τις επιστήμες, την Φιλοσοφία, τις θρησκείες... Αναπτύξαμε τις ατομικότητες μας, την αγάπη, το μίσος, το εγώ μας, την καθημερινότητά μας, τα σπιτικά μας. Όμως, όταν βλέπεις την απεραντοσύνη του Σύμπαντος, η συνειδητοποίηση του πόσο μικροί και αδύναμοι είμαστε, μπορεί να σε οδηγήσει σε δύο δρόμους. Είτε να τρελαθείς αναλογιζόμενος τη ματαιότητα της ζωής, είτε να αποφασίσεις ότι η ζωή είναι μικρή αλλά ωραία και να πας να διασκεδάσεις με ο,τι σε διασκεδάζει... 

   Η απεραντοσύνη του σύμπαντος κάνει όλα τα δόγματα, τις θρησκείες ακόμα και τις σκέψεις μας να μοιάζουν κωμικές. Το σύμπαν αδιαφορεί για τις καθημερινές μας ενέργειες, για τα μεγαλεπήβολα σχέδιά μας, για τις βαρύγδουπες δηλώσεις και τις βαρυσήμαντες πράξεις μας, για την υστεροφημία και την ματαιοδοξία μας. Το σύμπαν πράττει χωρίς εμάς. 

 Δημήτρης Μπούκουρας
Share on Google Plus

1 σχόλιο:

  1. Θα ήθελα να τονίσω πως δε νοείται έννοια σύμπαντος χωρίς προσδιορισμό (περιορισμό). "Σύμπαντος κόσμου" είναι λοιπόν το ορθόν.
    Δε θα ήταν ίσως τότε πιο φοβερό αγαπητέ Δημήτρη να αναλογιστούμε πως η απεραντοσύνη του σύμπαντος είναι πραγματικά πεπερασμένη ;

    Ίσως μία λέξη τόσο παρεξηγημένη και τόσο ακατανόητη περιέχει όλες τις έννοιες που προσπαθούμε να κατανοήσουμε από την αρχή της ύπαρξης μας..

    Χρόνος... ο Χρόνος εμπεριέχει το Χ ως χοικό στοιχείο (δηλ. το χώρο), το Ρ ως Ροή το Ο ως περιορισμένο χώρο, το Ν ως Νου & Νόμο και κλείνει με ένα Ο το συμβολισμό του περιορισμένου χώρου δηλ. επαναλαμβάνοντας σοφά πως τόσο ο χώρος τόσο η ροή και ο νους είναι σε πεπερασμένο χώρο..

    Οι Ελληνίδες λέξεις είναι σοφές δασκάλες..

    Πηγή γνώσεως ramafa.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.