Για τις γυναίκες. Anno Domini 2019



Εκείνη ήταν μια νεαρή, φτωχή ταμίας σε ένα σούπερμάρκετ που είχε πάθος για τα ακριβά τσιγάρα.
Εκείνος της χάριζε πότε πότε μερικά.
Μια μέρα την φίλησε και την άγγιξε τρυφερά.
Εκείνη το δέχτηκε.
Αργότερα του είπε: Κρίμα, πλέον τα ακριβά τσιγάρα δεν μου αρέσουν και τόσο. Ως τώρα τα είχα δωρεάν.

»»»»»»»»»»

Όταν η γλυκιά καφετζού Μανού έχασε τη δουλειά της, εκείνος της είπε: «Θέλω να σου χαρίσω το πιο αγαπημένο πράγμα που έχω» και της έδωσε ένα μικρό χειροποίητο μπαούλο με αδιάβροχη επένδυση, το οποίο είχε επιβιώσει πολλά χρόνια και άπειρες μετακομίσεις.  Πολύ αργότερα θυμήθηκε ότι το μπαούλο είχε κάτι κλειδαριές από νικέλιο που δεν έκλειναν καλά και του έσπαζαν τα νεύρα. 
Έτσι είναι όλα τα δώρα, κορίτσια. Απλώς κάποιοι θυμούνται νωρίτερα και άλλοι αργότερα. 

»»»»»»»»»»

Δεν υπάρχει ούτε μια γυναίκα -έστω και «αξιοπρεπής»-  εσωτερικά τόσο γεμάτη και ικανοποιημένη, που να μην κρατάει λίγο χώρο στην καρδιά της για έναν άντρα που όλα τα δίνει και τίποτα δεν παίρνει. 

««««««««««

Κάθε γυναίκα είναι μια -συνειδητά ή ασυνείδητα- μανιακή μπουλντόζα. Με μία και μοναδική κίνηση -τυχαία ή μη- μπορεί να καταστρέψει τον κόσμο ενός άντρα, που επί χρόνια ολόκληρα έκτιζε με μια άλλη γυναίκα. Χτυπάει σαν  .500 S&W σφαίρα και τα κάνει όλα κιμά. 


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.