Να συγχωρήσω τον άνεμο;


Να συγχωρήσω τον άνεμο;
Να συγχωρήσω που πάλι φυσάει;
Κι αν χρειαστεί θα φυσάει ξανά και ξανά;

Και μπορείς να ζητήσεις συγχώρεση για κάτι που είναι πέρα από τη θέλησή σου;

Θα μπορούσα να συγχωρήσω που δεν κολυμπάς σαν δελφίνι
Που δες περπατάς με χάρη
Κι ας εκνευρίζει τα μάτια μου...
Αργοκίνητοι Σπαρτιάτες...
Νωθρές Αμαζόνες...
Θα μπορούσα να συγχωρήσω γιατί η θέληση και η άσκηση θα βοηθούσε...

Όμως πως να συγχωρήσω την «εσωτερική εξουσία», την κληρονομιά σου;
Να συγχωρήσω τους γονείς, τους παππούδες και όλους τους προγόνους σου;
Αν το απαιτείς, συγχωρώ
Έτσι συγχωρώ και την οχιά που δίνει το δάγκωμα του θανάτου για το τίποτα
Δαγκώνει - γιατί... κανείς δεν το ξέρει
Ναι. Συγχωρώ και πεθαίνω
Όμως είναι ηθικό να ζητάς συγχώρεση για αμαρτίες που δεν μπορείς να αποφύγεις;
Να εξοικονομείς διορία για μια ειρήνη ψεύτρα;

Κοίτα.
Μπορώ συγκινημένη να παρατηρώ τις καλοπροαίρετες προσπάθειές σου
ναι, βαθιά, βαθιά συγκινημένη...
Μπορώ να παρατηρώ τον αγώνα της ψυχής σου με την κόλαση.

Συγχώρεση. Η τραγικότερη όλων των λέξεων.
Μπορώ να συγχωρήσω που πάλι φυσάει;
Κι αν χρειαστεί θα φυσάει ξανά και ξανά;
Άσε μας να ζήσουμε χωρίς συγχώρεση.
Οι αμαρτίες είναι της μέρας, της στιγμής και
ίσως το μαρτύριο ν' αξίζει...


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.