Οι χαρισματικοί...


- «Έλα Τέρρυ…. Κάνε γρήγορα», φώναξε η Κυρία Έλεν,

- «Κάποιοι χτυπούν την πόρτα».

- «Άνοιξε λοιπόν τι περιμένεις» μούγκρισε ο Τέρρυ βγαίνοντας βιαστικά απ’ το ντουζ, φροντίζοντας να σκουπίσει προσεκτικά το υπερμεγέθες πέος του.

Είχε αυτή την προκλητική αυτοπεποίθηση του μεγάλου γαμιά.

Ήταν γαμιάς και το ήξερε.

Τυλίγοντας μια μικρή πετσέτα γύρω του προχώρησε στην κουζίνα, όπου έκπληκτος βρέθηκε μπροστά στους μισητούς συγγενείς του.

Θείοι και θείες , αδέλφια του πατέρα του που πάντα ήθελε να τους σκοτώσει, μια μικρή ομάδα θλιβερών ανθρωπάριων, αυτό που λέμε ο "κύκλος" του καθένα μας.

Μεγάλοι γαμιάδες κι αυτοί. Α’ κατηγορία.

Σόι πήγαινε το βασίλειο.......!

Γύρω απ όλο αυτό το σινάφι υπήρχαν κάτι άνδρες γυμνοί με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος και παρακολουθούσαν…

Γαμιάδες ήταν κι αυτοί αλλά μάλλον Β’ κατηγορίας.

Μπροστά στα πόδια τους στο πάτωμα υπήρχαν περίστροφα στραμμένα σε διάφορες κατευθύνσεις.

- "’Έκπληξη"..φώναξαν σαν σε χορωδία…

- «Μη σκοτίζεσαι.. μείνε όπως είσαι» του είπαν, κι εκείνος ανασήκωσε την πετσέτα που λίγο ήθελε να αποκαλύψει τον απόκρυφο «θησαυρό» του.

Ο πιο μεγάλος θείος έκανε ένα βήμα μπροστά και του πρότεινε ένα ποτήρι με βαρύ αλκοόλ που μύριζε χειρότερα απ’ τη μπόχα που έβγαζε το στόμα του.

- «Αυτό ακριβώς χρειάζεσαι κι αυτό ακριβώς σου δίνουμε»… είπε ο θείος Μικ με τρανταχτή φωνή που τους έκανε όλους να κάνουν μισό βήμα πίσω χασκογελώντας.

Ο Τέρρυ πήρε απότομα το ποτήρι και το έφερε βιαστικά στο στόμα του.

Ρούφηξε δυνατά το ποτό του κι ύστερα γύρισε το ποτήρι ανάποδα σαν να έκανε σήμα στους γαμιάδες Β’ να σκύψουν ν’ αρπάξουν τα πιστόλια και να σκοτώσουν πυροβολώντας όλους τους άλλους εκτός απ’ αυτόν.

Γέμισε το δωμάτιο πτώματα.

- «Μπράβο άντρες» φώναξε ο Τέρρυ. «Χρόνια ήθελα να το κάνω αυτό…. Σας ευχαριστώ πολύ».

Μετά διέσχισε το δωμάτιο προς τη μεριά του διαδρόμου, παραμερίζοντας τα σκόρπια πτώματα γύρω.

Μαζί με τους γαμιάδες Β’ κατευθύνθηκαν στο μεγάλο δωμάτιο να ξεκινήσουν κάποιο όργιο με τσιμπούσι και σεξ που θα το θυμόνταν όλοι για πολύ καιρό…


Ναι........, αυτά ζούμε σήμερα.....

Άνθρωποι που αναλαμβάνουν να τελειώσουν δουλειές άλλων...

Πτώματα που δεν μυρίζουν, εξουσίες μίζερων οργασμών......

Άδεια κεφάλια, ακατοίκητα....

Τα κορμιά αλυχτούν, οι σκέψεις σεργιανίζουν, οι ψυχές ανασαίνουν ακόμη....


Γιώργος Χρηστάκης

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.