Η «αναισθησία» της ευαισθησίας, προγύμναση για άρθρο- της Τριανταφυλλιάς Ηλιοπούλου


 - Η ακραία ευσυγκινησία προκαλεί  επιθυμία απομάκρυνσης από τις καταστάσεις που συγκινούν, αποστασιοποίηση και πρακτική αδιαφορία.
Η συγκίνηση είναι πιο ενστικτώδης , αυθόρμητη και ασυνείδητη, ενώ η συμπόνια περισσότερο  συνειδητή νοητική εργασία.

 - Ένας «αναίσθητος», ασυγκίνητος και φαινομενικά σκληρός άνθρωπος έχει περισσότερες πιθανότητες να δείξει στην πράξη συμπόνια. Όταν υποφέρουμε για τον πόνο κάποιου άλλου, τείνουμε να αποφεύγουμε τα πρόσωπα που μας προκαλούν αυτό τον πόνο, ειδικά κοντινούς και αγαπημένους.

 - Οι περισσότεροι έχουμε τουλάχιστο 2 πρόσωπα, ένα που δείχνουμε στο πολύ κοντινό μας περιβάλλον κι ένα που δείχνουμε στους πιο έξω- όποιοι κι αν είναι αυτοί.

  «Μα τι ευγενικός και σοβαρός νέος!» λέει η γειτόνισσα για τον νεαρό που στο σπίτι του συνεχώς μιλά με ύβρεις, κάνει σαχλαμάρες  και είναι αδιάφορος στις παραινέσεις των γονιών του.

   «Τι καλό κορίτσι που έχω εγώ!» καμαρώνει ο μπαμπάς την υπάκουη κορούλα του που τις ώρες που πάει φροντιστήριο κάνει  διακίνηση ναρκωτικών στους συμμαθητές της. 

 - Η γλώσσα «παιχνιδιού» , η γλώσσα «οδηγού», παλιότερα η γλώσσα «ναύτη» ή «νταλικέρη», είναι ένα παράδειγμα αποκάλυψης του δεύτερου προσώπου, ή μάλλον ενός «υποπροσώπου» μέσα στο ένα ή το άλλο πρόσωπο.

   Οι αντιθέσεις σε αυτά τα πρόσωπα μπορεί να δείχνουν άτομο προσαρμοστικό, ευφυές, εύκαμπτο, με ευαισθησία και αντίληψη των ρόλων και των ορίων των άλλων.  Αντίθετα η υπερβολική ταύτιση των 2 προσώπων, η απόλυτη ακεραιότητα μπορεί να δείχνουν ένα άνθρωπο άκαμπτο και συμπαγή, εγωκεντρικό,  με έλλειψη συναίσθησης και αδιαφορία για τους άλλους. 

   Αυτό δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό, ανάλογα με τις στάσεις και αποφάσεις που παίρνει κανείς όντας μέσα σε αυτούς τους ρόλους. Ο ακέραια καλός και ο εύκαμπτα κακός. Ο μπάτσος κι ο απατεώνας. Ο ακέραια κακός κι ο εύκαμπτα καλός. Ο τύραννος κι ο μαλάκας που την πληρώνει για όλα.

 - Η απόλυτη αποδοχή των άλλων και ανταπόκριση στις ανάγκες τους οδηγεί σε διάλυση του εαυτού. Το να αλλάζεις συνεχώς πρόσωπα για να συμφωνείς με όλους. Συμπονώ το ελάφι αλλά συμπονώ και τον κυνηγό, συμπονώ το θύμα αλλά συμπονώ και τον θύτη. Είμαι και με τον ένα αλλά και με τον άλλο. Αντικρουόμενα συμφέροντα που οδηγούν στο να παγώνει οποιαδήποτε αντίδραση . Αλληλοεξόντωση των πιθανών δράσεων και πράξεων.


Τελικός τίτλος «Τα δύο πρόσωπα της ευαισθησίας».

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.