Πόσο δίκιο είχες, γιαγιά! - της Τριανταφυλλιάς Ηλιοπούλου


Η γιαγιά Δέσποινα ήταν μια πολύ ιδιαίτερη γυναίκα, από την οποία έχω να θυμάμαι πολλά. Εργατική και δραστήρια μέχρι τα βαθιά της γεράματα, με αστείρευτη αγάπη για μάθηση, με ένα χιούμορ καθηλωτικό, ακόμα και όταν πλησίαζε τον αυτοσαρκασμό. Γεννημένη στα πλούτη, μεγαλωμένη στη φτώχεια. Παντρεμένη από έρωτα, χήρα εξαιτίας της ιδεολογίας. ΄Όχι και τόσο κοντά στο πρότυπο της "καλής μάνας", αλλά συναρπαστική και απολύτως απαραίτητη σαν γιαγιά. Μια μικροσκοπική κινούμενη επανάσταση που δεν δικαιώθηκε αλλά και δεν κατεστάλη  ποτέ.

Ένα από τα χαρακτηριστικά της που με μάγευαν πάντα ήταν η ικανότητά της να φτιάχνει αριστουργήματα από το τίποτα. Όπως θα το έλεγε και η ίδια "σκατά πιάνει, χρυσάφι γίνονται". Η συνταγή επιτυχίας που είχε πχ. για τα φαγητά της ήταν ... η μέθοδος των τριών. Κατά την γνώμη και την εμπειρία της τρία υλικά ήταν αρκετά για τις καλύτερες συνταγές, τα δε παραπανίσια ήταν κίνδυνος αποτυχίας. Τα μόνα ίσως που δε μετρούσε μέσα σε αυτά τα τρία υλικά ήταν το νερό, η φωτιά, το αλάτι και η ζάχαρη.

Παραμύθια δεν ήξερε να λέει, αλλά έγραφε σατυρικά στιχάκια. Δεν ήξερε να μαγειρέψει πατάτες γιαχνί, αλλά σου τύλιγε ένα κοκορέτσι σε πέντε λεπτά. Δεν ήθελε να γυαλίζει μωσαϊκά, αλλά απολάμβανε να ασβεστώνει τοίχους. Όταν κάποια στιγμή γύρω στα εβδομήντα της, της βγάλανε μια πενιχρή αγροτική σύνταξη, ήταν τόσο αυτόνομη και ανεξάρτητη από το χρήμα που την κατασπαταλούσε όλη σε δώρα και χαρτζιλίκια για τα εγγόνια της και πάλι της περίσσευε για να πληρώσει το ρεύμα της (δυο λάμπες μέσα στο μικρό πέτρινο σπίτι) και να αγοράσει κότες, λάδι, αλεύρι και σπόρους- τα πιο ουσιώδη.

"Να βουτάς τη γλώσσα σου στο μυαλό σου, προτού μιλήσεις", μου έλεγε καμιά φορά, κι εγώ μικρή και ατίθαση τότε το έβλεπα σαν ένδειξη δειλίας και δεκτικότητας. Πόσο δίκιο είχες γιαγιά! Αρχίζω πια να καταλαβαίνω τι εννοούσες...

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.