Μέρη II







όταν η αδερφή μου κλείνει τα βλέφαρα 
βλέπω γαλάζια ποτάμια στο χιόνι


η Χιονάτη στο κουτί του καφέ
έχει άσπρο δέρμα και κόκκινα χείλη



τη φωνάζω να βγάλει το μπρίκι από το πάνω ντουλάπι 



+



όλο γελάς όταν μιλάω για κρινολούλουδα
κι όλο κοιτάζεις κάτω- δεν με νοιάζει
να είμαι η πιο λειψή 
η πιο μικρή
η πιο ασυνάρτητη 



στις Οκτώ Φλεβάρη
γυρίζω στο δεξί κάθισμα
σε κοιτάω ευθεία στα μάτια 



+



 Νομίζεις πως είμαι παιδί, νομίζεις
Πως οι τελευταίες μέρες στη Βίδοβα
Ήταν απλά ένας ακόμα Αύγουστος 


Κι όταν για πρώτη φορά περιγράφω
Τη μέρα στη Γη του Πυρρός
-κρατά ακριβώς δεκαέξι ώρες-
Γέρνεις μπροστά στην καρέκλα σου
Παγωτό στάζει στο χέρι σου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.