«Ένας ουρανός με αστέρια», θεατρικό- Της Τριανταφυλλιάς Ηλιοπούλου



  Η σκηνή είναι σκοτεινή. Αργά αργά φωτίζεται από ένα μακρινό φως που όλο και πλησιάζει. Στη σκηνή φαίνονται τώρα τρία πρόσωπα. Είναι ο γκέι κομήτης Παρδαλώπ, η σελήνη Ευτέρπη και η γεροντοκόρη γκρινιάρα αδερφή της, η Αμαλία. Το φως τελικά φτάνει στη σκηνή και είναι ένας νεαρός πλανήτης, που φαίνεται εντελώς χαμένος στο διάστημα.

- Καλέ, τι αστέρι είσαι εσύ;
- Κλουκ
- Α,μάλιστα. Και τι πάει να πει Κλουκ;
- Κλουκ
- Καλά, από μυαλό κορμάρα ο νέος.
- Ήσυχα μην ξυπνήσει ο άντρας μου ο Βαρύθυμος κι έχουμε διαπλανητική σύρραξη.
- Τι θα τον κάνουμε τώρα τον διάττοντα;
- Εγώ λέω να τον εντάξουμε στο Ηλιακό μας Σύστημα
- Απαπα, ντροπή αδερφούλα, παντρεμένη γυναίκα! Εγώ θα το αναλάβω το παιδί.
- Φιλενάδα δε πας να σε δει κανας αστρολόγος; τους έχεις δει τους κρατήρες σου τώρα τελευταία; ο Κλουκ θα μείνει μαζί μου.
- Δεν είσαι καλά, να το εκτροχιάσεις εντελώς το παλικάρι.
- Πλανάστε πλάνη οικτρά, μαζί μου θα μείνει !
- Μας πλάνεψαν τα κάλλη σου αγόρι μου! 

  Από τη φασαρία ξυπνάει ο γερο- πλανήτης Βαρύθυμος, βαρύς κι ασήκωτος.

- Επ! τι γίνεται εδώ; ποιος είναι αυτός;
- Ο Κλουκ είναι καλέ, είναι ένα έκθετο που έφτασε στην πόρτα μας και ζητάει τη στοργή και την προστασία μας. Αχ, θέλω να γίνω μάνα...
- Ορίστε; Ρε, άι στο διάστημα! δε μας φτάνουν οι πλανήτες θα μαζεύουμε κι αλήτες;
- Εσύ μη μιλάς γιατί θα πω στην Ευτέρπη τι μου έκανες πριν 500.000 χρόνια
- Πάσο.
- Να τον πάμε στον Ήλιο Αλέξανδρο να αποφασίσει αυτός.
- Αν δεν είναι τύφλα στην αστερόσκονη πάλι...

  Η ομάδα πλησιάζει στον Ήλιο Αλέξανδρο Α136 που έχει φουντώσει από την αστερόσκονη, τραγουδάει παράφωνα και παραπατάει.

- Ένας ουρανοοοός με αστέεεριαααα....
- Ήλιε μου θέλουμε κάτι να σου ζητήσουμε
- Ήλιε μου, ήλιε μου, βασιλιάααα μουυυυυυ...
- Να, από δω το παληκάρι έχει χαθεί και θα θέλαμε να τον βάλεις στο ηλιακό σύστημα.
- Απόψε θα κόψω για σένα τα αστέριαααααααα...
- Τι λες λοιπόν, Αλέξανδρε;

  Ο Αλέξανδρος αμολάει ένα ρέψιμο ηλιακής ακτινοβολίας κι ο νεαρός πλανήτης μπαίνει σε τροχιά. Τον ονομάζουν Κλεάνθη Α και η Αμαλία γίνεται η Σελήνη του. Καθώς απομακρύνονται σιγά σιγά αγκαζέ και η σκηνή σκοτεινιάζει εμφανίζονται διάφορα πρόσωπα, ένα από αυτά ο Ωρίωνας που κυνηγάει τον Παρδαλώπ.

- Τι με κοιτάς με βλέμμα απλανές μαρή; θα σου μαδήσω τη ουρά τρίχα τρίχα!
- Μην ωρύεσαι καλέ Ωρίωνα, μια Ζώνη σου δανειστήκαμε, πώς κάνεις έτσι!
- Αν σου χώσω καμία θα δεις αστεράκια.
- Μην ανοίξω το στόμα μου τώρα, ούτε ο Ηριδανός δε σε ξεπλένει!
- Κόψτε πια αυτά τα γελοία λογοπαίγνια, πλανήτες μας τα κάνατε.
- Σβήστε τα φώτα να κοιμηθούμε, ρεεε!
- Είσαστε όλοι ετερόφωτοι!

  Τελευταίοι ακούγονται ο Βαρύθυμος και η Ευτέρπη.

- Πωπω, κούκλα μου, ηφαίστειο με έκανες, τι Πανσέληνος είναι αυτή;
- Όλο λόγια είσαι κι εσύ, από τη Σελήνη του μέλιτος έχεις να μου ...

  Οι ομιλίες σβήνουν, η σκηνή έχει πια σκοτεινιάσει εντελώς.

  Τέλος

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.