Μέρη ( ανούσια ποιήματα )




σπίτι 


Εσύ είσαι το σπουργίτι
εγώ το κλαράκι
κουρνιάζεις κάθε βράδυ
πάνω στο φόβο μου 





ουσουάια


 Αθώα εμμονή ή έμμονη αθωότητα; 
μια μέρα το μόνο που θα μείνει
θα’ναι αυτά τα τετράδια
πάνε τέσσερα χρόνια
που τα πόδια μου πάτησαν την Ουσουάια
κάνω πως συγκινούμαι
δεν θυμάμαι τίποτα , παρά τα παπούτσια μου



βίδοβα


 Λείπεις σαν τον ευκάλυπτο που υπήρχε στο χωράφι
προτού καν χτιστεί το σπίτι
μέχρι να το ξεριζώσουν τα μελτέμια
ανήμερα του Σωτήρος 



Σαν καθαρό δέρμα 
κρυμμένο κάτω από μια άσχημη ουλή
η μοναδική σου κτήση για την οποία δε μιλάς
η μοναδική που σίγουρα δε θα χάσεις



Σαν εκείνη την ξανθή παραλία που μπουσούλαγες 
θεμέλια για τα κάστρα σου
και με τα χρόνια στένεψε
ώσπου την κατάπιε το κύμα


 Λείπεις σαν τη βροχή στις δεκάξι Αυγούστου











ΜΥΡΤΏ ΖΆΡΑ- ΜΥΡΤΩ ΖΑΡΑ
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.