Το διαδίκτυο



κοινοποίηση από την ομάδα μου Σκέψεις και Ιστορίες

Μάθαμε να το λέμε ίντερνετ. Μπήκε στη ζωή μας πριν από αρκετόν καιρό, αλλά τα τελευταία χρόνια για τα καλά. Στη γλώσσα μας λέγεται διαδίκτυο. Έχουμε τόσες όμορφες λέξεις γιατί να μην τις χρησιμοποιήσουμε; Αυτός λοιπόν ο τρόπος επικοινωνίας έγινε άμεσος και σε πραγματικό χρόνο. Τα νέα κυκλοφορούν στο πιτς φιτίλι.

Που να το φανταζόταν η δική μας γενιά η οι προηγούμενες; Αν τότε κάποιος μιλούσε για κάτι τέτοιο θα τον περνούσαν για τρελό. Κι όμως. Η επιστήμη προχωράει και εξελίσσεται. Σημασία έχει, την εξέλιξη αυτής της τεχνολογίας να μάθουμε να την χρησιμοποιούμε σωστά. Μπορούμε πια να βρούμε ότι θέλουμε ακόμα και να το αγοράσουμε διαδικτυακά. Ακόμα κι αν βρίσκεται σε άλλη χώρα μπορούμε να παραγγείλουμε. Μπορούμε επίσης να γνωρίσουμε από κοντά αξιόλογους ανθρώπους, να παίξουμε παιχνίδια, να διευρύνουμε τις γνώσεις μας η να μπαίνουμε στο γιου τιουμπ για τραγούδια.

Στο θέμα της επικοινωνίας όμως τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Οι ανάγκες της ζωής, η συνεχόμενη οικονομική πτώχευση μας έκλεισαν στα καβούκια μας. Και υπάρχουν πολλοί που ασχολούνται μόνο με αυτό. Τα παιδιά έπαψαν να παίζουν σε δρόμους και πλατείες, οι κινηματογράφοι έκλεισαν, τα θέατρα λιγοστεύουν. Γιατί να κάνεις έξοδα όταν ότι θέλεις μπορείς να το βρεις από το σπίτι σου; Ακόμα και το εικονικό σεξ… Δυστυχώς γίνεται, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας.

Παρόλο που ασχολούμαι αρκετά χρόνια με υπολογιστές, πριν ακόμα υπάρξει η δυνατότητα αυτής της επικοινωνίας, επειδή έκανα μεταφράσεις και δακτυλογραφήσεις, γρήγορα τη θέση της γραφομηχανούλας μου πήρε ένας υπολογιστής με επεξεργασία κειμένου. Σχεδόν δυσκολεύομαι να γράφω με στυλό πια, πολύ άπλα γιατί ξεσυνήθισα.

Η επικοινωνία λοιπόν, μέσα από κοινότητες – ομάδες γενικού η ειδικού ενδιαφέροντος, μας μάζεψαν κι έτσι βλέπουμε καινούριες μορφές σχέσεων. Θα είμαι άδικη αν πω εγώ, ότι δεν γνώρισα αξιόλογα άτομα μέσα από αυτό τον χώρο. Ότι δεν έκανα φιλίες χρόνων, η ότι δεν ξαναβρήκα συγγενείς η παλιούς συμμαθητές που είχαμε χαθεί. Όμως πόσο συχνά συμβαίνει να γνωριστούμε από κοντά; Πολύ σπάνια και ξέρετε κάτι; Εμένα αυτό με πονάει. Γιατί χάθηκε η προσωπική επαφή. Οι παρέες, τα κουτούκια, τα ταβερνάκια…

Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στον τρόπο που γράφουμε κι εκφραζόμαστε, γιατί δεν είναι καθόλου δύσκολο μόνο από τον τρόπο γραφής, να παρεξηγηθείς με κάποιον, ενώ δεν έχεις σκοπό να γίνει αυτό. Αλλά εντάξει, εμείς, είμαστε μεγάλοι, παίρνουμε το ρίσκο. Τα παιδιά μας όμως; Τα εγγόνια μας; Πόσους κινδύνους διατρέχουν; Ευτυχώς που τα τελευταία χρόνια σε αρκετά σχολειά υπάρχει το μάθημα της πληροφορικής, κάτι είναι κι αυτό. Αλλά δεν έχουν διορίσει ανθρώπους γνώστες του αντικειμένου, που να επισημαίνουν στα παιδιά ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΧΡΗΣΗ αυτού που έχουν.

Κι όλα αυτά πολύ απλά ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΤΗΣ ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑΣ, ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗΣ η ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΟΙΝΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ.

Καλό είναι λοιπόν, εμείς οι μεγαλύτεροι να μιλάμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας όχι μόνο για τη άσωστη χρήση του διαδικτύου η του Φατσοβιβλίου (face book) κι άλλων συναφών. Αλλά να τους επισημαίνουμε και τους όποιους κινδύνους. Ας προσπαθήσουμε όσο μπορούμε, αυτό το «εργαλείο» να το κάνουμε ΧΡΗΣΤΙΚΟ.



Ρούσσινου Ανδρομάχη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.