Πριν το πρώτο βήμα... που δεν ήρθε ποτέ

Μπουσούλησα στο μωσαϊκό της κουζίνας κι έφτασα ως το κατώφλι.
Δεν μπορούσα ακόμη να σταθώ όρθιος. Δεν ήμουν ούτε 9 μηνών...
Τρομαγμένος αλλά με λαχτάρα και με φόβο, πρόβαλα έξω στον ανοιχτό αέρα της αυλής, το μικρό μου κεφάλι.
Ο αέρας που φύσηξε μου θύμισε πως κάτι άλλαζε… δεν είναι πια ίδιο όπως όταν ως τώρα κοιτούσα μέσα απ’ το τζάμι του παραθύρου… 
Μέσα απ' τη ζέστη του δωματίου κοιτούσα απ' το παράθυρο ώρες πολλές, ξανά και ξανά....... μα δεν έβλεπα. 
Τώρα δεν κοίταξα μονάχα....... Είδα για πρώτη φορά τον κόσμο.
Όραμα εκπληκτικό.
Το μικρό περβολάκι της αυλής με το μεγάλο φίκο, μου φάνταζε απέραντο.
Βούισμα από χιλιάδες αόρατα μελίσσια, μυρωδιά μεθυστική, ήλιος ζεστός, πηχτός σαν μέλι, ο αγέρας άστραφτε σαν νάταν αρματωμένος με σπαθιά, κι ανάμεσα από τα σπαθιά προχωρούσαν καταπάνω μου έντομα με πολύχρωμες ακίνητες φτερούγες, όρθια σαν άγγελοι.

Τρόμαξα, έσυρα φωνή, γέμισαν τα μάτια μου δάκρυα κι ο κόσμος αφανίστηκε.


Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

1 σχόλιο:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.