ΑΡΧΗ - ΤΕΛΟΣ - ΑΡΧΗ



…Και ήρθε το τέλος, και οι μνήμες ανασύρθηκαν από το ασυνείδητο, και πέρασαν στην πραγματικότητα του κρυφού λογισμού… Και θυμήθηκα… Και ένοιωσα… Και στοχάστηκα… Φέρνοντας μπροστά μου τα πρώτα ξαφνιάσματα, είδα το βάθος των πρώτων εννοιών και ταράχτηκα… Η Άτροπος, η Λάχεσις, η Κλωθώ!... Τίποτα τώρα πια, δε μ’ εμποδίζει να τις δω. Οι ομίχλες του καιρού τράβηξαν τα παραπετάσματα, και καθάριος ο σαρκασμός την ψυχή μου άγγιξε. Τι πρωτογνωριά!... Είδα τους ίμερους της εποχής των ονείρων. Θυμήθηκα το κάλεσμα του πρώτου κίνδυνου. Είδα τα πρώτα από την ζωή των αστεριών σπιθίσματα. Θυμήθηκα το πρώτο τετραγωνισμένο τοπίο… Μορφές στοχασμού, μορφές επίμονες, μορφές στασιμότητας…

 Ήσαν ηρωικά τα άλματα τότε. Ήσαν φοβερά τα γκρεμίσματα. Όμως πρόφτασα… Ήρθε καιρός που πέτυχα. Τους στόχους της προσδοκίας καίρια τους χτύπησα, (Πάντα όμως αμφέβαλα), και ήμουν προσωρινά ευτυχισμένος… Προχώρησα σ’ ένα δαιδαλώδες αντιστάθμισμα ύλης και πνεύματος. Όμως έγερνε ο αδέκαστος ζυγός της κρίσης. Αναζήτησα με οργή την ισορροπία, (Τι σπατάλη-αλήθεια-ενέργειας), μα το ένα πόδι βάραινε εκεί που στοιβαγμένο ήτανε το πνεύμα, το άλλο αμφέβαλε, και απόσυρε το βάρος από την ύλη. Τότε μίλησε η πρώτη από τις Μοίρες. Και έχασα τους ίμερους. Ύστερα η άλλη μίλησε και έχασα τις χίμαιρες. Και σαν αργότερα ακούστηκε η θλιβερή της Κλωθούς φωνή, με πρόδωσε ο ζυγός μου και ισορρόπησε κάνοντας τόπο στην ανία… Ήσαν οι μέρες ίδιες. Ολόισοι οι δρόμοι αφού ο ζυγός ισορροπούσε. Ακολουθούσαν οι σκέψεις μια πληκτική σαφήνεια, λες και δεν ήσαν για ανθρώπους από ανθρώπους καμωμένες. Μα κάποτε μου δόθηκε μια ευκαιρία, (Της μοίρας ελεημοσύνη), και γέμισε η ψυχή από αίσθηση σωστή. Βρήκα ότι υπάρχει το ξεκίνημα, και πιεζόμενος από των αντιθέσεων την αναζήτηση, βρήκα την διαμετρική αντίθεση της θέσης που άλλοι την λεν «ξεκίνημα»: Ήτανε το σταμάτημα. Το τέρμα. Αυτό που στης μοίρας τη φήμη συνέπεια θα έδινε… 

 Ήσυχος πια, περίμενα, και έβαλα τις αισθήσεις να κοιμηθούνε ληθαργικόν ύπνο: «Όταν θα έρθει η στιγμή που θα νιώσετε την έννοια του χρόνου, ξυπνήστε. Και τότε να είστε σίγουρες πως έφτασε το τέλος». Και να το που ήρθε!... Το ένοιωσα, γιατί μια θλιβερή γωνιά της διανόησης έμενε ξάγρυπνη. Και τώρα πια που έφτασε το τέλος, κάτι μου λέει πως κάποια νέα αρχή με πλησιάζει αδυσώπητη…

Δημήτρης Μπούκουρας
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.