Κριτικές επιφυλλίδες



Ένα βιβλίο που το συνιστώ ανεπιφύλακτα...Σας το παρουσιάζω, εδώ στην ομάδα, όπως το παρουσίασα...

-Εσύ ποιανού είσαι;
- Της σωτήραινας
-Πως την λεν την μάνα σου;
 -σωτήραινα
 -Αλλιώς;
 - μάνα...

 Ανέσυρα αυτό το μικρό διαμαντάκι από τη συλλογή διηγημάτων της φίλης Τάσιας Βενέτη. Διαβάζοντάς το ήρθε στο νου μου εκείνο το παιδί, το κουρεμένο κουρούπι, με κείνο το τσόχινο παλτό και την φανέλα την πλεγμένη με το άγριο μαλλί της ΟΥΝΡΑ, με τα πόδια σαν καλαμάκια να καταλήγουν μέσα στα φαγωμένα παπουτσάκια...

 “Του χιονιού”... Ένας τίτλος που θα μπορούσε να είναι “Του πολέμου”, “Της φτώχειας”, “του πόνου”, “Της ξενιτιάς”. Γιατί,τελικά, γι αυτά τα πράγματα μιλάει η φίλη μου στο πολύτιμο βιβλίο της. Η γραφή της, δωρική, σκληρή, σαν τα βουνά της πατρίδας της, της Ηπείρου, μας φέρνει πάλι πίσω σε εικόνες θλιβερές αλλά τόσο ανθρώπινες. Σε εικόνες μεταπολεμικές που θυμίζουν εκείνες τις φωτογραφίες του συμπατριώτη της, του μεγάλου φωτογράφου Κώστα Μπαλάφα... Οι δρόμοι της Τάσιας τραχείς, στρωμένοι με πέτρες, με κόκαλα, με κάλυκες από σφαίρες. Και στη Μουργκάνα να αντηχούν ακόμα οι κραυγές των θυτών και των θυμάτων ενός εμφύλιου που δεν είχε τρόπαιο, παρά μόνο την δημιουργία δύο Ελλάδων, εκείνης των νικητών κι εκείνης των νικημένων, με όλα τα θλιβερά επακόλουθα. 

Θα έλεγα ότι το βιβλίο της Τάσιας είναι γενικά ένα έργο που εξυμνεί την γυναίκα. Κυρίαρχη μορφή η μάνα. Ακολουθούν τα παιδιά της συμφοράς, του πολέμου, του ξενιτεμού και ...στόματα. Στόματα που πρέπει να ταϊστούν και αυτό που υπάρχει ένα κομμάτι ξερό ψωμί-αν υπάρχει κι αυτό- και πάλι εδώ η μάνα με το μαχαίρι της μοιρασιάς στον κόρφο... Ύστερα η ξενιτιά: “Φύγε...Φύγε να σωθείς” ήταν το σύνθημα που επικρατούσε ανάμεσα στους νέους τότε στον εμφύλιο, αλλά και μετά. Και ύστερα τα προξενιά. Τα προξενιά στα ξένα και κάποτε ο πικρός γυρισμός.. Αλλά και άλλου είδους ξενιτιές. Αυτές που ακολούθησαν τον εμφύλιο και χώρισαν τους γιους από τις μάνες,τον αδερφό από την αδερφή... 

Αυτή είναι η γραφή της Τάσιας Βενέτη. Λιτή, δωρική όπως είπα και πριν, ξεπερνάει την ηθογραφία. Έρχεται να ζωντανέψει με γλαφυρό τρόπο,αλλά και με την εύστοχη χρήση της ντοπολαλιάς, όλην εκείνη την εποχή που ζήσαμε εμείς οι μεγαλύτεροι και να γίνει ένα μάθημα στους μικρότερους που έμαθαν να ζουν μες την ευμάρεια, κατηγορώντας μας κι όλας ότι εμείς φταίμε για την παρούσα κατάσταση. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Δημήτρης Μπούκουρας
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.