Μα είναι κι ένα μονοπάτι.......



Τρομάζουν οι άνθρωποι όταν ακουστεί ο κροταλιστός και υγρός ήχος του ρόγχου του επιθανάτιου…

Ξαφνιάζονται κι αν ακουστεί η βαθιά κραυγή που μάχεται να βγει απ’ τις αρχαίες σκοτεινές σπηλιές….

Ούτε καν ο «ποιητής» δεν ακολουθεί πια..

Μια μόνο στιγμιαία «λάμψη», δίκαιη και οργισμένη, μπορεί να τους σηκώσει, μα ο νους τους καθίζει πάλι σε «σταθερούς» και ασφαλείς θρόνους…

Κενά, αδύναμα κελεύσματα αδυνατούν να ταράξουν τις καθηγεσίες…

Έτσι σκάβοντας μονάχος μάχομαι ν’ ανοίξω τούτο το μονοπάτι, μονάχος παλεύω ν’ ανεβώ τον γκρεμό..

Στη σιωπή και στο σκότος να δώσω φωνή και φως…. Κι ένα σιγανό αηδονιού κελάιδισμα…

Μετά θαρθούν κι οι άλλοι με τα λάβαρα και τις σημαίες, και τις φωνές…




Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.