Ο χαρταετός

(Φωτο απο γκουγκλ)

Ο Χαρταετός

Ταξίδι στην Ανατολή




  Από μικρός, είχα μανία να πετάξω χαρταετό, ποτέ δεν τα είχα καταφέρει. Τι λαχάνιασμα, τι τρέξιμο, έφτανε το πολύ στα δυο μέτρα, και τσουπ βουτιά στο χώμα. Φέτος όμως, έβαλα τα δυνατά μου. Έφτιαξα την πιο καλή ουρά, ρύθμισα τα ζύγια με απίστευτη λεπτομέρεια κι αγόρασα καλούμπα κερωμένη.

  Η προσπάθεια μου στέφτηκε από απόλυτη επιτυχία! Σε λίγα λεπτά, έβλεπα  μια χάρτινη κουκκίδα να χορεύει στον ουρανό. Η απέραντη ευτυχία μου, σε λίγο μετατράπηκε σε δυστυχία.  Κάποια καλόπαιδα δένανε στις καλούμπες  τους ξυραφάκια.  Ο αετός μου χάθηκε στο άπειρο. Κι από εκείνη τη στιγμή, ο χαρταετός μου, έγινε ο εαυτός μου.

  Ένας χλιαρός δυτικός άνεμος, με έσπρωχνε ανατολικά. Κοίταξα κάτω και είδα ένα μικρό νησάκι, Κύπρο θαρρώ τη λένε. Με μια κακοραμμένη ουλή στη μέση, φτιαγμένη από συρματόπλεγμα. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι θέλουν  ένα μισό τίποτα, από ένα καλό  ολόκληρο. Το ταξίδι μου, με τη βοήθεια του αέρα συνεχίστηκε πάνω από τη Συρία. Εκεί, είχα και την πρώτη μικρή απώλεια. Κάποιος με πυροβόλησε. Ευτυχώς, η ζημιά δεν ήταν μεγάλη, αλλά έμαθα ότι δέκα στρατηγοί, κατηγορούσαν ο ένας τον άλλον, για το ποιος πυροβόλησε έναν αθώο χαρταετό.

  Κανείς δε έμαθε ποτέ ποιος το έκανε και μάλλον ούτε κι εγώ θα μάθω. Το αεράκι με έσπρωχνε ακόμα πιο ανατολικά. Πέρασα πάνω από τα μέρη που κάποτε οι Μακεδόνες φύτευαν ελληνικό πολιτισμό. Τώρα διαισθάνθηκα αόρατους σιδερόφραχτους στρατιώτες και  φοβούμενος μη φάω πάλι  καμία ξώφαλτση, παρακάλεσα τον άνεμο να με σπρώξει προς την Ινδία να θαυμάσω τον Ινδικό πολιτισμό.

  Η μόλυνση και η πολυκοσμία δεν με άφησαν να δω πολλά πράγματα.  Δυστυχώς, το ίδιο έπαθα και πάνω από την Κίνα. Και τότε, είδα τον Ειρηνικό ωκεανό. Όντως, ήταν τεράστιος και ειρηνικός.  Τον βάφτισαν έτσι, γιατί τόχουν οι ναυτικοί να βαφτίζουν τις άγριες θάλασσες με όμορφα ονόματα για να ξορκίζουν το κακό.  Ένα πράγμα σαν τον Πόντο δηλαδή, που τον βάφτισαν Εύξεινο. Ο Ειρηνικός, δικαίωσε το όνομα του. Κι εκεί, αποφάσισα να κοιμηθώ. Ανάμεσα στα νησιά του Πάσχα που τα Μοαι κοιτάζουν πάντα τον ήλιο ξεδιάντροπα χωρίς γυαλιά ηλίου, τα Γκαλαπάγκος και τους δράκους του Κομόντο, μέχρι που βρήκα το σημείο, που ένας παρανοϊκός δικτάτορας έριχνε τους ανθρώπους από τα ελικόπτερα δεμένους με μια σιδηροτροχιά στη θάλασσα. Εκεί, ανάμεσα σε αυτούς, κοιμήθηκα να τους παρηγορήσω.


Το ταξίδι συνεχίζεται…

(από αφηγήσεις και σκέψεις του συζύγου μου)

Ρούσσινου Ανδρομάχη


Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.