Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά


  «Η Τετράς, η ξακουστή του Πειραιώς» το πρώτο επαγγελματικό συγκρότημα «μπουζουκομπαγλαμάδων»

  Το 1932 κυκλοφορούν οι πρώτες ηχογραφήσεις τραγουδιών από τον Μάρκο Βαμβακάρη. Την επόμενη χρονιά, το 1933, καταγράφονται οι πρώτες ηχογραφήσεις με μπουζούκι στην Ελλάδα από τον Γιώργο Μπάτη σε δίσκο που δεν κυκλοφόρησε αμέσως και τον Μάρκο Βαμβακάρη με το «Να 'ρχόσουνα ρε μάγκα μου». Το 1934 δημιουργείται η πρώτη επίσημη ρεμπέτικη κομπανία με την ονομασία «Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς» με τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιώργο Μπάτη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Ανέστο Δελιά.

  Το 1936 ξεκινάει η δικτατορία του Μεταξά και επιβάλλεται λογοκρισία.  Αναγκαστικά η δισκογραφία προσαρμόζεται και οι αναφορές σε ναρκωτικά, τεκέδες κ.λ.π. εκλείπουν από τις ηχογραφήσεις. Πάντως, μέχρι το 1941 εμφανίζονται οι περισσότεροι από τους κλασικούς συνθέτες και τραγουδιστές του ρεμπέτικου τραγουδιού στη δισκογραφία, όπως ο Στράτος Παγιουμτζής, ο Μπαγιαντέρας, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Απόστολος Χατζηχρήστος, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μανώλης Χιώτης, ο Στελλάκης Περπινιάδης, η Ρόζα Εσκενάζυ και πολλοί άλλοι.
Με τη κήρυξη του πολέμου το 1940 γράφτηκαν αρκετά ρεμπέτικα τραγούδια για τον πόλεμο, όπως χαρακτηριστικά τέτοια ήταν «Ο Μάρκος φαντάρος» (Μ. Βαμβακάρη), «Τους Κενταύρους δεν φοβάμαι», «Στης Πίνδου τα βουνά», «Γλυκό νά 'ναι το βόλι», (και τα τρία του Μπαγιαντέρα), «Τον πόλεμο μας κήρυξες» (του Καρίπη), «Θα πάρω το τουφέκι μου» (του Κηρομύτη), κ.ά. Με την γερμανική κατοχής το 1941, τα εργοστάσια των δισκογραφικών εταιρειών κλείνουν και οι ηχογραφήσεις σταματούν έως το 1946..(Από την ερευνητική εργασία για το ρεμπέτικο από ομάδα φοιτητών, με υπεύθυνους την Ζαχαροπούλου Γεωργία και την Δόμνα Τεκτονίδου).

  Πολλοί ρεμπέτες έφυγαν για Αμερική  και άλλες χώρες αλλά σιγά σιγά χάθηκαν. Τη δεκαετία του 80 έγινε μια αξιόλογη προσπάθεια με κομπανίες και κάποιους λιγοστούς ρεμπέτες που είχαν μείνει και με το Γιώργο Νταλάρα. Κράτησε μερικά χρόνια και πάλι τέλος. Εκείνη την εποχή λοιπόν είχα την τύχη, να ζωντανέψουν μπροστά στα μάτια μου όσοι είχαν απομείνει, Ο πατέρας μου είχε πάντα στην Πλάκα κάποιο νυχτερινό μαγαζί κι έτσι όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Όταν ήμουν παιδί είχα συναντήσει αρκετούς που ακόμα δεν είχαν φύγει η δεν είχαν σταματήσει. Την εποχή του 80 με πήγε στο Λουκά Νταράλα πατέρα του Γιώργου και είχα μείνει άγαλμα, ειδικά όταν τραγουδούσε το φτωχομπαγλαμαδάκι του και το Βουνό. Στην Ιωάννα Γεωργακόπουλου, στον Μπαγιαντέρα, παππούς ενώ είχε τυφλωθεί πια ακόμα έπαιζε. Στο Μιχάλη Γενίτσαρη (σαλταδορος), στον Τάκη Μπίνη. Φυσικά όλα αυτά τα αριστουργήματα για μένα και όσους τα αγαπούν έχουν μείνει μέσα στην ψυχή μας  και χαιρόμαστε να ακούμε και να τραγουδάμε με το μπαγλαμαδάκι που καλεηδάει ακόμα, αν και λαβωμένο.


Ρούσσινου Ανδρομάχη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.