Μέρα νύχτα μοναξιά


(φωτο απο γκουγκλ)

Μέρα νύχτα μοναξιά


 Όλοι τους έχουμε δει, είναι δίπλα μας, είναι οι απόκληροι που η μοίρα και οι επιλογές τους, τους άφησαν μόνους. Τους βλέπουμε το πρωί να πηγαίνουν για ψώνια, γυρίζουν, κλειδώνονται στο καβούκι τους και τους χάνουμε.

  Έχω κι εγώ τον δικό μου ερημίτη, δεν ξέρω το χρώμα των ματιών του, γιατί ποτέ δεν κοιταχτήκαμε στα μάτια, δεν ξέρω τη φωνή του, γιατί ποτέ δεν είπαμε μια καλημέρα. Φεύγει πάντα σκυφτός με ένα άθλιο μηχανάκι και τον χάνω. Το βράδυ τον ακούω που γυρίζει και η μόνη ύπαρξη  ανθρώπου είναι το μονίμως αναμμένο κουδούνι της εξώπορτας.

  Τα ρολά πάντα κλειστά. Ούτε μια φορά τόσα χρόνια δεν τα έχω δεν  ανεβασμένα. Κάθε πρωί φεύγει κι έρχεται το βράδυ γύρω στις δώδεκα. Και μετά σιωπή.

  Ρωτώντας στη γειτονιά έμαθα, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα έχασε τη μητέρα του και τον πάτερα τους οποίους υπέρ αγαπούσε του από ανίατη νόσο.  Έπεσε σε βαριά κατάθλιψη, με αποτέλεσμα να τον εγκαταλείψει και η γυναίκα του.  Έκτοτε, κλείστηκε στη μοναξιά του και ζει εντελώς  μόνος.  Συντηρεί  και τον συντηρεί ένα μικρό μπακαλικάκι.

 Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
                  
σαν το ξεχασμένο στάχυ
                   
Ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος

και αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
                 
σαν το ξεχασμένο στάχυ
     
άνθρωποι μονάχοι

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι

όπως του πελάγου οι βράχοι

ο κόσμος θάλασσα π' απλώνει

και αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι

ανεμοδαρμένοι βράχοι

άνθρωποι μονάχοι

Άνθρωποι μονάχοι

σαν ξερόκλαδα σπασμένα
                 
σαν ξωκλήσια ερημωμένα ξεχασμένα

Άνθρωποι μονάχοι
                 
σαν ξερόκλαδα σπασμένα
                 
σαν ξωκλήσια ερημωμένα σαν εσένα
     
σαν εμένα…  (Γιάννης Σπανός - Γιάννης Καλαμίτσης)


Ρούσσινου Ανδρομάχη



Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.