Αγαπημένη ιδιότροπη όσφρησή μου



Τι θα μπορούσε να γράψει κανείς για την όσφρηση, χωρίς να μπει στη διαδικασία να αραδιάσει είτε επιστημονικούρες, είτε ανθοστόλιστες ψευτορομάντζες; Δεν μπορώ να σκεφτώ πολλά. Υπάρχουν όμως κάποιες πολύ περιγραφικές μυρωδιές, που χαρακτηρίζουν τη ζωή μου, από παιδί μέχρι και σήμερα.

Ίσως η πρώτη εξεζητημένη μυρωδιά μου, η παλιότερη που θυμάμαι τέλος πάντων, είναι η φαλάκρα του πατέρα μου. Ναι, είχε μια πολύ ιδιόμορφη οσμή το ελαφρώς τριχωτό του κεφάλι. Συνήθιζα να κολλάω τα ρουθούνια μου πάνω του, να το χαϊδεύω για να ενισχύσω την εκροή ιπτάμενων μορίων και να το κανακεύω, λες και ήταν κάποιο κατοικίδιο ανεξάρτητο από το υπόλοιπο σώμα και την υπόσταση του πατέρα.

Θυμάμαι επίσης πολύ έντονα την γλυκάρρωστη μυρωδιά του παιδικού σιροπιού για το βήχα. Μάρκα δεν ξέρω. Μόνο πως το ανακατεύαμε με νερό μέσα στο μπουκαλάκι κι ήταν κάπως παχύ, με άρωμα σαϊμπερνετικό κεράσι. Ο θεός να το κάνει κεράσι, σαν μαλακτικό ρούχων σε εκδοχή λικέρ ήταν. Είτε το αγάπαγες είτε το ξέρναγες, ενδιάμεσο δεν υπήρχε.

Κι ύστερα, ήταν το χιόνι της πόλης. Θα μου πείτε, μυρίζει το χιόνι; Φυσικά, ανάλογα πού υλοποιήθηκε και πού έπεσε. Το δικό μου χιόνι μύριζε ελαφρώς Ελενίτ, μοσχοβολιστό ασβέστη, παλιά κεραμμύδια κι είχε την άψα παγωμένου αλουμινένιου ταψιού. Γρήγορα έλιωνε όμως στα αχόρταγα χέρια κι απόμενε μια ανούσια άοσμη λιμνούλα. Θεός σχωρέστω, αγαπημένο βουναλάκι από χιόνι...


Τώρα μυρίζω τα δάχτυλά μου. Κάπως ανήθικη η κίνηση, εμπεριέχει έναν σαδιστικό μαζοχισμό στην πιο ανάλαφρη μορφή του. Καπνός Ντραμ, λίγο παραχρησιμοποιημένο δερμάτινο παπούτσι, λευκό σαπούνι "τύπου" Μασσαλίας...
Βαπτίζω τη δούλη της Φιλιώς όσφρηση.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.