Βενετία



Από τότε που υπάρχω ακούω ότι τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας θα έπρεπε να περιπλανηθούμε στους δρόμους της, στις πλατείες με τα άγνωστα αγάλματα. Με λίγα λόγια, να κάνουμε μια βόλτα στην Βενετία.

Προφανώς το άκουγαν και οι γονείς μου, ως εκ τούτου μια μέρα, επιτέλους, βρήκαμε τους εαυτούς μας να περιπλανιούνται στα μυρωμένα σοκάκια και στις πλατείες της Βενετίας με τα άγωστα, αν και άσχημα μνημεία.

Περνάμε από πολλά τυράδικα και σαλαμάδικα που καθόλου δεν με δελεάζουν να μείνω, ενώ στα μανάβικα καμαρώνουν παντού οι μελιτζάνες, τις οποίες ήδη έχω απορρίψει, μισοψημένες, ή ωμές να κολυμπάνε στο λάδι.
Ούτε η «Pomo d' oro», για εμάς απλώς αγαπημένη «ντομάτα» ασκεί κάποια γοητεία πάνω μου, αφού δεν υπάρχει ούτε ένα φαγητό εδώ, που να μην το καταστρέφουν με την παρουσία της.

Είναι πολύ δύσκολο να μισήσεις τις θεϊκές πατάτες, αλλά οι Ιταλοί μάγειροι το καταφέρνουν κι αυτό. Αρνούνται να την μαγειρέψουν όπως της αξίζει και μέσα στο «μεσογειακό» τους «πάθος» μας την σερβίρουν κι αυτή αμαγείρευτη μέσα στο λάδι.

Θα αναρωτηθείτε γιατί βγάζω τόση κακία για μια χώρα που μας σερβίρει κομμένα κολοκύθια και ζουκέτι στο λάδι, για να ικανοποιήσουμε την πείνα μας;
Ωραία ονόματα. Βαρύγδουπα. Όμως αυτά να πάνε να τα πούνε στα παρθεναγωγεία και στις ποιητικές βραδιές, εκεί όπου ζούνε από τον ήχο των όμορφων λέξεων. Όχι σε εμάς.
Εμείς, οι λαϊκοί, προτιμούμε το κρασάτο στιφάδο, την φασολάδα και την πρασοτηγιανιά από την όποια φωνητικά-ελκυστική γκουρμενιά.

Οι Ιταλοί είναι ολιγαρκείς. Αρκούνται να μας προσφέρουν κακιά ποιότητα, ακριβά πληρωμένη. Ζουκέτι, Σπαγγέτι, Μελατζάνι, pomo d´oro.


Άνα Ζουμάνη - εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.