Τρέχα






Τρέχα να γλυτώσεις…
Τρέχα να μην σε ακουμπήσει ενοχή, να μην σε βλάψει λόγος.
 Όταν το δεις να σε ακουμπά, τράβα δυο μέτρα πίσω.
 Τρέχα σαν άγριο άλογο που βάλθηκαν να το σελώσουν.

«Δεν είσαι γεννημένη ΕΣΥ γι’ αυτά!» είπαν…
Μα εσύ περήφανη έτρεξες για να ξεφύγεις. 
Του όπλου τους το σάλιο να μην σε μαστιγώσει.

«Για το καλό σου το λέμε βρε κουτό!»
Γύρισες τους κοίταξες και θέλησες να σταματήσεις. 
Μα σαν τα μάτια τους μελέτησες , τα πόδια σου με μιας χρυσά φτερά έβγαλαν.

Έγινες καπνός χωρίς φωτιά και γη ευλογημένη.
Καρπούς μονάχα κράταγες και ήρθαν να σε θερίσουν!
Με ένα σεισμό πολύ γερό ξεκόλλησαν οι ρίζες.
Έτρεξες μακριά, σε ξένη γη, νερό να αποζητήσεις.
Μπορεί η ξένη γη νερό σαν αγιασμό να σου προσφέρει, μα  να προσέχεις!
Μην αφήσεις κανενός το χέρι να σε ψεκάσει.
Να έχεις καρπούς πολύ αγνούς, σε εσένα να πιστεύεις.


                                                                                                             


                                                                                                          Λειβαρτζηνού Αντωνία

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.