Το αναχάτα μου



Φυτρώνει η ζωή μέσα μου…

Αναπνέει η ψυχή μου του νότου τ’ αρώματα..

Καπνός αρωματώδης στο μυαλό μου η σκοτεινή θωριά ..

Στης μεταμόρφωσης του κοιμισμένου καρπού τη γόνιμη δύναμη, λούζω με φως κάθε λέξη…

Βιολιά και πλήκτρα σε σκεπάζουν… τεντωμένες χορδές το κορμί …

Πάνω του παίζω τυφλά… ακούραστα.

Στάλα στάλα γαλήνια αργά να ρουφώ τη νύχτα και να γεύομαι το χρυσό ελάφι του έρωτα …

μακρυά ως το θάνατο….

Ως την ήρεμη θέωση του άγριου οργασμού όλων των αισθήσεων....

Να κυνηγώ το αίμα μέσα στις φλέβες, και το ωραίο τίποτα του τυφλού μου πόθου….

Στους χιλιάδες μικρούς μας θανάτους, στους κεραυνούς της θλιμμένης οργής, καίω το σώμα και το μυαλό…

Στης αγάπης το πιο ζεστό αγκάλιασμα.. χάνομαι τις νύχτες…

Ακολουθώ το ανοιχτό μονοπάτι… χωρίς επιστροφή…. μετρώ τους χτύπους της καρδιάς και τ’ ανοιγοκλείματα των βλεφάρων, τους σφυγμούς της ψυχής……

Το ιερό δισκοπότηρο τ’ ουρανού και της νύχτας … ακουμπισμένο στο περβάζι του παραθύρου..

Αισθήσεις, δυνάμεις απόκοσμες, ταρακουνούν τα σπλάχνα μου, δονούν το μυαλό μου...

Σαν ρωγμή στη μάζα των στιγμών που ως τώρα μοιάζαν όμοιες μεταξύ τους..

Στην πεζότητα του κόσμου κρυφό μαργαριτάρι… πολύτιμος λίθος… αγνώστου αξίας…

Ιερά ανώτερα ρεύματα με τραβούν μακριά από την ανία των ίδιων και των ίδιων πραγμάτων που έχω ζήσει ως τώρα.

Ακούω….. αφουγκράζομαι… ανακουφίζομαι στης ζωής την τέχνη… στο δαιδαλώδες κι απρόβλεπτο σύμπαν…. Στην άκρη αυτών των δαχτύλων… στη φιλοτεχνία τούτων των χεριών…
Μακριά απ’ την κόλαση των χαλαρών, των πλαδαρών, των ανέραστων…. των λιγοστών ανθρώπων...

Και τραβώ την σκανδάλη….

Ξεφεύγω απ’ την παγίδα… και μυούμαι στο αιώνιο σκάνδαλο της Αγάπης…

Στη ζεστή ωριμότητά της παρουσίας του…. τοξεύοντας ίσια στο αναχάτα μου….

Στις μικρές χαρές που δεν μπορώ να υποτιμήσω…

Στων αστέρων τις πτώσεις, στη γιορτή….

Στο θαύμα που καρπίζει τους κήπους της Εδέμ….

Το μεγάλο το θαύμα..


Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.