Θλιβερό απόγευμα - του Κώστα Γραμματικάκη



Μια από τις πιο θλιβερές ασχολίες, εντός οίκου, είναι νομίζω το να φυλάς τα καλοκαιρινά ρούχα και να βγάζεις στον αέρα τα χειμωνιάτικα.

Αυτή τη δουλειά κάναμε με τη γυναίκα μου,τώρα το απόγευμα, και όσο έβλεπα τα κοντομάνικα να αφανίζονται μέσα στις ντουλάπες, τόσο και οργιζόμουν για το ότι το καλοκαίρι δεν κρατά 5-6 μήνες ακόμη.

Θα μου πείτε τώρα: Καλά, μωρέ, μυαλό δεν έχεις;
Που να το βρω ρε κοπέλια; Μου το πήραν η θάλασσα και οι όμορφες και τώρα το μόνο που έχω να απολαύσω, αφού έφυγαν και τα καλοκαρινά ρούχα, είναι η ερημιά μου!
Θα μου πείτε πάλι: Ντα κάνει μωρέ κρύο στην Κρήτη;
Όι, δεν κάνει! Όμως άντε να βγεις με κοντομάνικο τον Δεκέμβριο και να μη σε πάρουν από πίσω τόσο οι νοικοκύρηδες, όσο και τα αδέσποτα σκυλάκια!

Γι' αυτό και επιμένω. Θλιβερή η απογευματινή δουλειά και η παρηγοριά μου τα καραβάκια και η Έρση, που ανυπόμονη είναι ακόμη στα σκαριά. Ε, ρε ταξίδια που έχω να κάνω, με την εγγονούλα μου αγκαλιά, μόλις τελειώσω το ωραίο καραβόσκαρο.

Κατά τ' άλλα, καλά! Η Άνα μου ξαναεμφανίστηκε από το ομιχλώδες -όπως φαντάζομαι- Μπόχουμ με γέλιο πιο κελαριστό από πριν. Μην τα θέλουμε δα και όλα στη ζωή μας!

Σας το ορκίζομαι ότι η Αγάπη αρκεί! Κι εγώ έχω μπόλικη στην καρδιά μου.


Κώστας Γραμματικάκης 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.