Όταν τον φιλάς στο στόμα



Τον φιλάς στο στόμα, δεν έχει σώμα.
Δεν έχει λαιμό, κορμί, γεννητικά όργανα,
χέρια, δάχτυλα, πόδια.
Είναι ένα στόμα, μόνο δικό σου.

Χείλη που τραγανίζεις και νοτίζεις και φιλάς.
Άγγιγμα και ανατριχίλα.
Ζεστή γαλήνη, αποτρόπαιος σκοπός.
Φρούτο η σάρκα αποκλειστικά δικό σου.

Η γλώσσα του ένα παιδί που του αρέσει να κυλιέται μες το στόμα σου.
Μόνο αυτό δε ντρέπεται, όλα τα άλλα.
Και οι ακίδες απ τα γένια του, βελονισμός,
αρχαίο τελετουργικό της έκστασης.

Ένα φιλί του άξιζε. Χρόνια κατάπτωσης,
τραύματα ψυχικά, αποτελείωση.
Τώρα τον σπαρταράς και του καυχιέσαι.
«Νίκησα, φίλε. Σε έχω, με έχεις.

Κι εκείνα τα στοιχήματα που βάζαμε,
ποιος απ τους δύο θα πεθάνει πρώτος,
κουρέλια γίναν, λερωμένα, ξεχασμένα.
Για πάντα. Σ αγαπώ. Είσαι Εσύ μου».

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.