Αναμνήσεις από πορσελάνη

(φώτο απο γκουγκλ)

Αναμνήσεις από πορσελάνη

  Πριν λίγες μέρες έψαχνα στα συρτάρια του κομοδίνου να βρω ένα χαρτί που χρειαζόμουν. Ψαχουλεύοντας, έπιασα κάτι γυαλιστερό και το έβγαλα έξω. Ήταν ένας μικρός, καμαρωτός,  πορσελάνινος κύκνος. Αμέσως συγκινήθηκα. Το μυαλό μου, με ταξίδεψε πολλά χρόνια πίσω, τότε που η μητέρα της νονάς μου Ανδρομάχη (έχω το όνομα της), μου έδινε μικρά κρυστάλλινα η πορσελάνινα ζωάκια. Ήμουν περίπου 10 χρόνων.

   Είχα ένα σκυλάκι  μπλε, με μαύρα ματάκια,  δυο κύκνους γαλάζιους κι έναν λευκό. Τα είχα φυλάξει και ήμουν σίγουρη ότι τα έχω ακόμα. Όμως δεν θυμόμουν που είναι. Και τώρα, κρατούσα στα χέρια μου τον λευκό κύκνο, καμαρωτό, λίγο θαμπό από τα χρόνια, άλλα ήταν εκεί. Δεν έψαξα να βρω τα άλλα. Δεν με άφηνε ο κόμπος στο λαιμό και το τρέμουλο στα χέρια. Ένα τόσο δα πραγματάκι και έφερε στο μυαλό μου τη γιαγιά Μάχη και πορσελάνινες αναμνήσεις.

 Όποτε πήγαινα, μου έδινε ένα ζωάκι, ένα μικρο χαρτζιλίκι και δυο με τρεις κουλουρίτσες με μεταξωτές κορδέλες σε διάφορα χρώματα, να πλέκω στα μακριά ξανθά μαλλιά μου. Και ήταν για μένα τα καλύτερα δώρα. Ακόμα καλύτερα κι από εκείνα που η νονά μου η Ελένη η κόρη της, μου έφερνε από το εξωτερικό η αγόραζε από το ΜΙΝΙΟΝ που ήταν από τα πρώτα πολυκαταστήματα στο κέντρο της Αθήνας.

  Κοίταζα τον κύκνο κι ένιωθα πως με κοιτάζει κι εκείνος, σαν να μου λέει.... ΜΕ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ; ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ! Τον χάιδεψα απαλά καθώς ένα δάκρυ κυλούσε από τα υγρά μάτια μου και τον έβαλα ευλαβικά στη θέση του. Κάποια μέρα θα τα βρω όλα και θα τα καθαρίσω, να τα βάλω σε μια ξεχωριστή γωνίτσα στο σπίτι να τα καμαρώνω και να θυμάμαι ότι κι εγώ υπήρξα παιδί.

Ρούσσινου Ανδρομάχη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.