Η σκιά μου κι εγώ




Η σκιά μου κι εγώ

  Γεννηθήκαμε μαζί πριν καμπόσα χρόνια. Με ακολούθησε σε όλη μου τη ζωή χωρίς να μου γίνεται βάρος, χωρίς να με ενοχλεί, χωρίς να ζητά ποτέ τίποτα. Είναι όμως πάντα εκεί, σε χαρές και σε λύπες, στα εύκολα και στα δύσκολα.  Μερικές φορές κρύβεται όπως ο ήλιος στα σύννεφα, αλλά ξέρω  πως δεν έχει  φύγει από πίσω μου.  Είναι αθόρυβη. Τον ακολουθεί σαν σκιά, έγινε η σκιά του, λέμε.

   Κι έτσι είναι, μόνο που εγώ προτιμώ να με συντροφεύει η δική μου κι όχι άλλων. Με ξέρει καλά, πολύ απλά γιατί είμαι εγώ. Λένε πως οι σκιές δεν έχουν ζωή, δεν έχουν ψυχή, δεν αγαπάνε, αλλά εγώ προσωπικά δε θέλω να το παραδεχτώ και ξέρετε γιατί; Είναι ο καθρέπτης μου στη γη. Κάνει ότι κινήσεις κάνω, περπατάει γρήγορα αν τρέχω, κουτσαίνει όταν έχω πόνους στα πόδια η στη μέση. Θα χαθεί όταν θα φύγω για πάντα, άρα είναι κομμάτι μου, κάτι σαν alter ego.

  Πόσες φορές θέλω να την αντικρίσω. Να γυρίσω ξαφνικά και να τη δω κατάματα όπως λέμε. Αλλά δεν έχει μάτια, δεν έχει φωνή. Η γιαγιά μου γυναίκα παλιάς κοπής, μου έλεγε… Παιδί μου, να προσέχεις αυτούς που δεν έχουν σκιά, τους αλαφροΐσκιωτους. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μικρή την πίστευα.  Όλοι έχουμε το αποτύπωμα μας, που θα φύγει κάποτε μαζί μας.

Ρούσσινου Ανδρομάχη

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.