Αναμνήσεις από μιαν ατέλειωτη νύχτα





Βρεθήκαμε με την Αγγελική εκείνη την νύχτα έξω από το Πολυτεχνείο…

Μεγαλείο!...

Τα παιδιά κλεισμένα μέσα να φωνάζουν συνθήματα εναντίον της χούντας… Τραγούδια από καιρό ξεχασμένα, ανασύρονται από τη λήθη, ξεχύνονται από τα μεγάφωνα στους δρόμους: «πότε θα κάμει ξαστεριά» και «τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας, δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει»… Συμμετείχαμε σε τούτο το πανηγύρι, μέσα σ’ ένα έξαλλο πλήθος που είχε ξαναβρεί την φωνή του ξεσπώντας εναντίον των δικτατόρων… Μέσα στο πλήθος ξεχωρίζουν κάποιοι περίεργοι τύποι… Τα γνωστά μαύρα γυαλιά. Ασφ - αλήτες… Χρόνια τώρα στην εφημερίδα, έχω μάθει να τους ξεχωρίζω… «Κάτι δεν πάει καλά», λέω στην Αγγελική. Ξαφνικά ένα ασθενοφόρο έρχεται από την Ομόνοια. ΟΙ σειρήνες του στριγκλίζουν. Είναι κόλπο. Για να ανοίξει δρόμο. Πίσω του έρχονται μικρά τεθωρακισμένα της Αστυνομίας. Αρχίζουν να εκτοξεύουν δακρυγόνα. Και τότε φεύγουμε σαν κυνηγημένοι, πριν κυνηγηθούμε… 

Ακολουθεί μια άγρια νύχτα, με τους πυροβολισμούς, τις κραυγές των χτυπημένων, κι εκείνη την σπαραχτική φωνή στο ραδιόφωνο του Πολυτεχνείου: «Αδέρφια μας, μη μας εγκαταλείπετε… Βγείτε στους δρόμους!...». Μα οι δρόμοι έχουν αδειάσει. Έξω έχουν απομείνει μόνο οι θύτες και τα θύματα, και η απελπισμένη φωνή του εκφωνητή, να τρέχει στο κατόπι μας ακολουθώντας μας μέχρι σήμερα σα τύψη…


ΥΓ Θέλω εδώ να αποτίνω ένα φόρο τιμής στον σπαραχτικό εκφωνητή ... Παρέμεινε σεμνός και ωραίος. Δεν εξαργύρωσε την προσφορά του με την μεταπολίτευση...Καλή σου ώρα όπου και να είσαι Δημήτρη...

 Δημήτρης Μπούκουρας

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.