Μικρό λευκό μου πούπουλο


Πίσω από την πόρτα, ακριβώς! εκεί σε βρήκα αποκαμωμένο, λευκό και καθαρό ανάμεσα σε μικρά σκουπιδάκια, χνούδια από τις φρεσκοστρωμένες μας κουβέρτες και τη γνώριμη, οικόσιτη σκόνη.

Πώς έφτασες μέχρις εδώ, έτσι μόνο σου; Πού να ανήκεις; Πού να ναι άραγε το ολόκληρό σου, η φτερούγα που σε αφέντευε; Πετάει τάχα λεύτερο στον κρύο φθινοπωρινό ουρανό, χωρίς να σε έχει πια ανάγκη; Να καθαρίζει μουδιασμένο τα εναπομείναντα φτερά του σε κάποιο βρόμικο κλουβί; Να ναι από χρόνια πεθαμένο, αφήνοντας τα λευκά του πούπουλα στολίδια σε κάποιο κακόγουστο καπέλο ή μπιμπελό; Δεν ξέρω τίποτα για σένα. Αλλά σε μάζεψα με την πιο φίνα τρυφερότητα και σε ακούμπησα εδώ, να, δίπλα μου.

Την απαλότητα της πιο μεταξένιας γούνας έχεις, μικρό λευκό μου πούπουλο. Τη σοφία του σύμπαντος κρύβεις στις αμέτρητες συμμετρικές σου απολήξεις. Ίδιο με δέντρο, μοιάζεις. Με ταράζεις. Με γαληνεύεις. Δίδαξέ μου την ουσία της ψυχής μου! Σε διατάζω, σε εκλιπαρώ! Θα σε κρατήσω με εγωισμό εδώ δίπλα μου, η αχάριστη θνητή. Μέχρι να λερωθείς, να μη μου είσαι πια λευκό, να μη μου είσαι τρίβολος.

Χα! τον εαυτό μου κοροϊδεύω. Δεν είναι εσένα που κρατώ, μα τον εαυτό μου. Φύγε, ορίστε, πέτα μακριά, μικρό λευκό μου πούπουλο...

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.