Του τσιγάρου το θυμιατό






Έπιασες τον αναπτήρα με μια απαλή και συνάμα επιθετική κίνηση, άναψες φωτιά στο τσιγάρο που κρεμόταν από τα ροδένια χείλη σου και ρούφηξες με δύναμη. 


Ύστερα ελαφρώς ζαλισμένη και παραδομένη στο έλεος του πάθους σου, φύσηξες τον καπνό που αναδύθηκε από τα βάθη του εσωτερικού σου κόσμου. Μαζί με τον καπνό και την αυστηρά αποπνικτική μυρωδιά του, φύσηξες και στεναχώριες που είχαν γαντζωθεί στο μέσα σου ή έτσι πίστευες τουλάχιστον.


Κάθε ρουφηξιά είχε άλλο χαρακτήρα. Στοχασμός που έγινε θυμός, θυμός που έγινε απελευθέρωση και ύστερα καθάρια ανεμελιά. Σχεδόν το τελείωσες και νιώθεις λίγο καλύτερα. Του τσιγάρου σου το θυμιατό, πήρε μακριά τα προβλήματα και τις ενοχές. Νιώθεις έτοιμη να αντιμετωπίσεις οτιδήποτε τώρα. Το τέρας που λέγεται ΖΩΗ σου φαίνεται αστείο.


Σαν σβήνεις το απομεινάρι στο σταχτοδοχείο που βρίσκεται στα γόνατα σου, σηκώνεσαι να συνεχίσεις από εκεί που είχες μείνει. Που είχες μείνει… Α! Ναι, είχες μείνει εγκλωβισμένη στον εαυτό σου. Αυτόν που θεωρείς ανάξιο και ανεπαρκή. 

Τον εαυτό σου… που αφήνεις κάθε φορά πίσω, στο τασάκι μαζί με τις γόπες.


                                                                                            Αντωνία Λειβαρτζηνού
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.