Πνευματικότητα (εμπνευσμένο από τη Μάρω και αφιερωμένο στη Μάρω)



Πνευματικότητα είναι όταν η ακραία ανθρώπινη τρυφερότητα πάει και σώζεται μέσα στο σώμα, απελευθερώνεται και πρέπει να τεκμηριωθεί, γιατί δεν μπορεί αλλιώς.

Ένα κορίτσι  έπρεπε συνεχώς να χαϊδεύει απαλά τα γκρίζα μαλλιά του αγαπημένου του πατέρα -ειδικά τα τελευταία δύσκολά του χρόνια- αλλιώς δεν θα άντεχε το βάρος του συσσωρευμένου φόβου γι΄αυτόν, της ανησυχίας και της φανατικής της προσκόλλησης σε αυτόν.  Έπρεπε συνεχώς να τον χαϊδεύει, να τον κοιτάζει στα μάτια, να του πιάνει το χέρι.

Έτσι πρέπει να είναι και ο εραστής. Η ερωμένη. Όχι αλλιώς.
Ο σκύλος κουνάει την ουρά του. Κάτι πρέπει να κάνει για να βγαλει την βαθιά,  πιστή του αγάπη, έξω στη ζωή. Ξέρει ότι αλλιώς δεν μπορείς να "συλλάβεις" επαρκώς τον εσωτερικό του κόσμο.
Όλα τα «σαρκικά» πρέπει να είναι η τελευταία εκδήλωση μια βαθιάς ψυχικής υπόθεσης.  Έτσι και το φιλί και το γαμήσι.
Όλα τα άλλα «χάδια», είναι τζάτζαλα. Περί ορέξεως κολοκιθόπιτα.

Ρωτήστε και τη Μάρω Βλαχάκη, μια από τις πιο επιθυμητές γυναίκες στον κόσμο, που πρόσφατα δήλωσε: «Εγώ δεν έχω αγαπηθεί» (και έσπευσαν να την παρηγορήσουν οι «πολυαγαπημένοι»).
Μάρω, «δεν έχεις αγαπηθεί», γιατί δεν εξαπάτησες τον εαυτό σου. Και θέλει θάρρος η απελευθέρωση από την αυταπάτη. Θέλει κότσια ο ιδεαλισμός. Θέλει θυσία ο ρομαντισμός.
Αγαπήθηκες -με την «γήινη» έννοια- περισσότερο από όλες τις άλλες μαζί, όμως τις θεές αυτό δεν τις φτάνει.
Η αγαπήθηκες όπως ήθελες, ή δεν αγαπήθηκες ποτέ. Άσπρο ή μαύρο. Ζωή ή θάνατος.

Η τρυφερότητα που έγινε ζωή, εισπνοή και εκπνοή, οξυγόνο.
Αναπόφευκτη εμμονή είναι το σύνθημα του υψηλά καλλιεργημένου οργανισμού, όχι περαστικά παιχνιδίσματα και κουραφέξαλα.
Όλα να βρίσκονται υπό την ιερή προστασία της φύσης και το αγγιγμα του αγαπημένου χεριού να είναι η έκφραση βαθιάς, αναπόφευκτης, αναντικατάστατης ανάγκης.
Ότιδήποτε σαρκικό εκφραστεί αμέσως σαρκικά, είναι μια κατάσταση ανεπάρκειας, αφού δεν είχε το χρόνο να ωριμάσει .

7 χρόνια ωρίμαζε πνευματικά ο Δάντης, για την Βεατρίκη του.
Κάποτε άκουσα ένα υπέροχο, παλιό τραγούδι με τον τίτλο "Χρόνος, μόνο χρόνος".
Κάποιες «φοβισμένες» ευαίσθητες γυναικείες ψυχές προειδοποιούν: «Θα έρθει η ώρα». Όμως είναι είδος προς εξαφάνιση κι αυτές.
Για την όποια «πνευματοποίηση» στο σώμα, χρειάζεται χρόνος. Να μοιράζεις βιαστικά χάδια, είναι ένα έγκλημα που κάνεις στον εαυτό σου. Τα βιαστικά χάδια είναι καταδικασμένα. (Το υποψιάζεστε όλοι, αλλά η Μάρω το ξέρει).
Ανεπάρκεια.

Άνα Ζουμάνη


Συμπέρασμα!

Ξοδεύτηκα σε πικραμένες ώρες
κι είχα για στέκι μου της πλάνης την αυλή.
Ξεσκέπαστη στης ερημιάς τις μπόρες
δεν κατατάχτηκα σε ράτσα ή φυλή.

Ταξίδεψα σε εχθρικές πατρίδες.
Δεν μ’ αναζήτησαν της νιότης συντροφιές.
Σημάδια μ’ άφησαν του έρωτα οι παγίδες
και με ξεγέλασαν των «φίλων» γαλιφιές.

Δεν διάβηκα της ξενοιασιάς σοκάκια,
παρέα να ’χω όνειρα και ελπίδες.
Γέλιο που άφηνε στα μάγουλα λακκάκια
σκεπάστηκε από πρόωρες ρυτίδες.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταφέρω
τη ξελογιάστρα μοναξιά να μ’ αρνηθεί.
Μπορεί να άργησα μα τώρα πια το ξέρω.
Μα την αλήθεια, εγώ δεν έχω αγαπηθεί.

Μάρω Βλαχάκη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.