Γερνάω μαμά




Γερνάω μαμά

  Λένε, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, δεν ξέρω ίσως σε άλλους, σε έμενα δεν έπιασε το φάρμακο. Όσο ζούσες νόμιζα πως είμαι νέα ακόμα, μερικές φορές ένιωθα παιδί. Ήταν γιατί είχα μητέρα. Πριν 2 χρόνια έφυγες. Δεν πρόλαβα να σε πενθήσω γιατί στα σαράντα σου έφυγε το παιδί μου. Όχι δε θα γράψω για αυτό. Θα γράψω πόσο αλλάζω μέρα με τη μέρα χωρίς την παρουσία σου.

  Δεν το έχω τα μνημόσυνα μανούλα μου. Τι θα πει εις μνήμην τάδε; Τη μνήμη σου την έχω καλά φυλαγμένη στην καρδιά στην ψυχή και στο μυαλό μου.. Τη μορφή σου τη γλυκιά. Τις συμβουλές σου. Στο πόσα τράβηξες να με μεγαλώσεις καθαρίζοντας σπίτια και μαγειρεύοντας στις πλούσιες κυρίες. Στις συμβουλές σου, στην απέραντη αγάπη σου για μένα, δεν είχες άλλο παιδί. Στο μεγάλωμα των δικών μου παιδιών και στη λατρεία που σου είχαν.

  ΜΑΝΑ… μπορεί στο πρόσωπο ακόμα να μην έχω ρυτίδες κι ας κοντεύω εξήντα δυο. Οι ρυτίδες είναι χαραγμένες μέσα μου σαν ουλές που άφησε κεραυνός, η σαν σχισμές από σεισμό. Αυτές δεν περνάνε. Τα μαλλιά μου γκριζάρισαν. Εσύ ήσουν κοκέτα και τα ήθελες πάντα περιποιημένα και βαμμένα. Εγώ δεν τα βάφω. Κάθε τρίχα άσπρη μου δείχνει ότι ΓΕΡΝΑΩ ΜΑΜΑ. Πρόλαβες και είδες δισέγγονο. Για μένα δεν ξέρω.

  Έκανες τον κύκλο σου όπως λένε, αλλά έναν κύκλο επώδυνο, κουρασμένο που όμως ποτέ δεν σε έβαζε κάτω. Πάντα με το χαμόγελο και τραγούδι. . Κι όμως, σε έριξε και σε έριξε πολύ γερά. Σε τσάκισε. Δεν το έμαθες. Αλλά ο μικρός μας, ο τριχάκος μας, έγινε πατέρας, έκανε μια πανέμορφη κουκλίτσα που πριν λίγες μέρες βαφτίσαμε. Την έβγαλαν Ανδρομάχη. Το ονομά μου. Είμαι σίγουρη πως θα ήσουν πολύ υπερήφανη όπως εγώ για την τιμή που μου έκαναν τα παιδιά.

  Οι συνθήκες της δικής μας ζωής τα έφεραν έτσι που, θα μπορούσα ειδικά τα τελευταία δυο χρόνια να είμαι πολύ καλύτερη κόρη για σένα. Ίσως τα κατάφερα, Ίσως όχι. Για όσο καταλάβαινες μόνο εσύ μπορούσες να νιώσεις την αγκαλιά μου και το άγγιγμα μου. Μόνο εσύ ήξερες κοιτάζοντάς με στα μάτια αν έχω κάτι. «Πρόσεχε παιδί μου, όταν βγαίνεις στο μπαλκόνι να φοράς ζακέτα, είχες προβλήματα μικρή και σε παρακαλώ κόψε το τσιγάρο». Τη ζακέτα τη φοράω, αλλά ακόμα κάθομαι στο μπαλκόνι και καπνίζω. Όχι πολλά πια πέντε με έξι τσιγάρα την ημέρα.  Ακόμα και στη φωτογραφία που θα βάλω πάνω από το κείμενο με κοιτάς με τόση αγάπη. ΓΕΡΝΑΩ ΜΑΜΑ. Σ' ΑΓΑΠΑΩ ΜΑΜΑ... ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΜΑ.

Ξέχασα το αγαπημένο σου τραγούδι. Σπασμένο καράβι να μαι τώρα βαθιά έτσι να μαι, με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά, να κοιμάμαι....

Ανδρομάχη Ρούσσινου

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.