Θέλουμε τα ίδια;


(φωτο απο γκουγκλ)

Θέλουμε τα ιδια;


Οι άντρες ψάχνουν πάντα για ομορφιά και νιάτα, ειδικά στην ηλικία περίπου των 40, που χρειάζονται επιβεβαίωση. Έχουν ανάγκη την γυναικεία  νεότητα για να τους αναγεννήσει, Ενώ η γυναίκα, ανέπτυξε μια αντίστροφη ροπή, μια προτίμηση προς τους μεγαλύτερους, πιο ώριμους, επιτυχημένους, μακροχρόνιους συντρόφους. Σε άτομα που είναι σε θέση, να υποστηρίξουν και να δημιουργήσουν οικογένεια. Η γοητεία (ένδειξη σωματικής υγείας) και η οικονομική και κοινωνική επιφάνεια (ένδειξη ικανότητας  να «θρέψει» ο άλλος τα παιδιά της) παίζουν, έστω  και υποσυνείδητα, κυρίαρχο ρόλο στις  επιλογές  της  γυναίκας.

  Πρέπει πάντα να λαμβάνουμε υπόψη μας και τις σεξουαλικές διαφορές, τα κοινωνικά πρότυπα, τον τρόπο ζωής και άλλες διαφορές, που υπάρχουν μεταξύ πολιτισμών.

  Η βασική αιτία της διαφοράς των δυο φύλων στην επιλογή του ερωτικού συντρόφου, είναι η «αναγκαστική» κατάταξη των ανδρών και των γυναικών, σε διαφορετικούς κοινωνικούς ρόλους και το γεγονός, πως οι άνδρες έχουν μεγαλύτερη ισχύ στην κοινωνική δομή, από εκείνη των γυναικών. Κάποτε στην αρχαία Ελλάδα, κυριαρχούσε η μητριαρχία, ενώ σήμερα, η  πατριαρχία.

  Μεγαλώσαμε και  μάθαμε καλώς η κακώς, με το πρότυπο του άνδρα «κυνηγού» και  της γυναίκας  «θηράματος». Δυο τελείως  ξεχωριστοί  ρόλοι που επωμίζονται και που τελικά τόσο μεγάλο βάρος τους  φορτώνει. Ίσως, γιατί τα στερεότυπα δικαιώνουν τους διαφορετικούς  ρόλους και την άνιση κατανομή δύναμης.

  Μεταξύ  ξεχωριστών πολιτισμών, προβλέπεται, πως όσο περισσότερη ανισότητα υπάρχει μεταξύ των δυο φύλων, τόσο μεγαλύτερες είναι οι διαφορές τους στην επιλογή σεξουαλικού συντρόφου, με βάση τις εσωτερικές  ικανότητες, τις  βιοποριστικές δυνατότητες  και την ηλικία. Όλα αυτά, συσχετίζονται και  μεταξύ  διαφορετικών και απομακρυσμένων  πολιτισμών. 
  Ο διαχωρισμός ανδρών και γυναικών σε διαφορετικές κοινωνικές θέσεις, μας  δίνει  τη λογική  εξήγηση, με την οποία  κατανοούνται  όλα αυτά τα κοινωνικά  φαινόμενα. Έτσι, καταλήγουμε  στο συμπέρασμα, πως  οι συγκρούσεις  δεν είναι αναπόφευκτες, αλλά  είναι δυνατόν  να αλλάξουν, σε εξάρτηση  πάντα με το πώς η εργασία και η δύναμη διαμοιράζονται στα δυο φύλα.

 Ο άνδρας είναι ανεξάρτητος και αυθόρμητος. Η γυναίκα είναι συναισθηματική και παθητική. Δηλαδή, ο άνδρας είναι δυνατός και σε θέση να αντιμετωπίζει όλες τις δυσκολίες.  Είναι κυνικός, απόλυτος, καθόλου  προσγειωμένος, αλλά …. «ένα μικρό  παιδί». Η  γυναίκα, καλώς  η κακώς, έχει καθιερωθεί σαν το άτομο, που από πολύ μικρή ηλικία, σκέφτεται  ώριμα, δεν είναι απόλυτη,  λειτουργεί  πάντοτε με το συναίσθημα και παίζει το ρόλο  της  μητέρας.

  Μπορούμε μέσα από τη διαφορετικότητα  μας σαν όντα και από το ρόλο που και οι δυο έχουμε  ταχθεί  να λειτουργούμε, να συνυπάρξουμε;  Μήπως  τελικά, πρέπει  να επαναπροσδιορίσουμε  τις  απόψεις  μας και να δούμε, όχι μόνο τις  διαφορές  μας  αλλά και τα κοινά  σημεία; Να βρούμε  που επιτέλους  υπάρχει  επαφή  και πως αυτή  λειτουργεί;

  Το «χρυσό κλειδί» είναι, να δούμε  μαζί τα  «θέλω» μας και τα «θέλω» του συντρόφου μας. Να ακουμπήσουμε στο πρόβλημά του, όπως κι  εκείνος  στο δικό μας. Να ξεχάσουμε την «ανταγωνιστική» σχέση  στην  οποία  μας  οδήγησαν τα α κοινωνικά  πρότυπα  και οι κατασκευασμένοι  ρόλοι  του άντρα και της  γυναίκας;

  Στο κάτω κάτω, ναι, είμαστε  διαφορετικοί. Από τη μια μεριά  έχουμε  τον άνδρα κι από την άλλη τη  γυναίκα. Ας  μην  ξεχνάμε, πως ο ένας  πλάστηκε για  να  συμπληρώνει  τον άλλο. Να βάζουμε  κοινούς  στόχους,  εφόσον  είμαστε  μαζί  και να επιδιώκουμε  την εκπλήρωσή τους. Χωρίς  να  μπαίνουμε  στο  παιχνίδι  των  εντυπώσεων. Αν δηλαδή θέλουμε  τα  ίδια  πράγματα. Μα γιατί  να θέλουμε  ακριβώς  τα  ίδια;  Γιατί  να  μην μπορούμε, έχοντας  σαν  αρχή  πως  θέλουμε  διαφορετικά, να  έχουμε  κοινή  αφετηρία  και  κοινό  προορισμό;

  Το ζητούμενο  είναι, να  κρατάει  ο  ένας  το  χέρι  του  άλλου, στα  δύσκολα και  στα εύκολα, στις  χάρες και στις  πίκρες. Σκοπός  είναι, να χαράσσουμε  κοινή  πορεία  πλεύσης, για να  καταφέρουμε  να  φτάσουμε  κάποτε  σε ένα  λιμάνι.

  Πολλοί  θα  αναρωτιούνται  πως τα πράγματα  δεν είναι τόσο  απλά. Ότι  οι ανθρώπινες σχέσεις  είναι  δύσκολες  σήμερα. Κι όμως δεν είναι. Εμείς τις  κάνουμε  δύσκολες. Εμείς, συνεχίζουμε  να  διαιωνίζουμε  τα  πρότυπα  που άλλοι  μας επέβαλαν  μέσα  στο  πέρασμα των  αιώνων. Ας μάθουμε  πως  άνδρας  και  γυναίκα  μπορούν  να  συνυπάρξουν.
  Κανείς  δεν  είναι «κατακτητής», όπως κανένας δεν  είναι  ο «κατακτημένος». Δε χρειάζεται  να  κατακτήσουμε  το  αντίθετο  στρατόπεδο , για να έχουμε  να  καυχόμαστε πως τα καταφέραμε.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΡΑΝΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ


Ρούσσινου Ανδρομάχη

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.