Σκόρπιες σκέψεις


(φωτο απο το γκουγκλ)

Σκόρπιες σκέψεις

Το θέμα δεν έχει να κάνει με κατηγορίες στη μάνα. Το αντίθετο μάλιστα. Απλά θα πάρω παράδειγμα έμενα, που όντως είμαι ενοχική. Από τότε που γεννηθήκαν και τα τρία μου παιδιά,  ήμουν υπερπροστατευτική αλλά πιστεύω όχι καταπιεστική. Αγωνιούσα για την κάθε τους στιγμή ακόμα κι όταν κοιμόντουσαν. Μήπως δεν κάνω κάτι σωστά;. Έγινα μητέρα στα 20 και δεν ήξερα τίποτα, γιατί αδέλφια δεν είχα. Η μανούλα μου με πρόσεχε αλλά με κακομάθαινε, «δε θέλω να κάνεις τίποτα, μόνο τα διαβάσματα σου, έχεις χρόνο». Αλλά... Φοιτήτρια στο τρίτο έτος και ήμουν έγκυος. Δεν απολογούμαι. Ούτε ζητώ τα εύσημα. Καμία μάνα δε χρειάζεται εύσημα. Η κάθε μια έχει το δικό της τρόπο να μεγαλώνει τα παιδιά. Φυσικά υπάρχει και ο πατέρας, απλά σήμερα το θέμα μας είναι άλλο.

  Αν έκανα λάθη…. Φυσικά και πολλά. Αλλά πάντα εις βάρος μου κι όχι των άλλων. Ήθελα να νιώθουν ελευθερία αλλά εγώ ήμουν κλεισμένη σε έμενα. Χαρούμενη, ευγενική, δοτική, χωρίς να κάνω μούτρα, έτοιμη να τρέξω για όλους. Αυτό το καταπίεζα μέσα μου, δεν αντιδρούσα και με έπνιγε για χρόνια.  Τώρα λοιπόν που μεγάλωσα πια (αν και τα παιδιά μου δεν το πιστεύουν) κάνοντας φλας μπακ, ψάχνω ακόμα  να βρω μήπως υπάρχουν πράγματα που δεν έκανα καλά. Εμένα ήταν η ζωή μου τα παιδιά μου. Να είναι καλά, να έχουν έτοιμο φαγητό, να είναι διαβασμένα και τα συμβούλευα πάντα να είναι καλοί άνθρωποι.

  Δεν υπήρξα ποτέ η τυπική μητέρα δηλ. να φωνάζω, να τα κυνηγώ, να είναι σε τάξη μέσα στο σπίτι, προσπαθούσα πάντα να είμαι μαμά – φίλη, με πολύ υπομονή και κουβέντα. Αλλά κι εκείνα ήταν και είναι  τόσο καλά πλάσματα! Το αν έκανα καλά η όχι θα το δείξει η ιστορία. Όμως τώρα, που έχουν τη δική τους ζωή (εκτός από τον μεγάλο που πήγε στη γειτονιά των αγγέλων), πιάνω τον εαυτό μου να έχω ένοχες. Μήπως του φώναξα πολύ; Ήταν βλέπετε ο πιο ζωηρός...

  Γράφει κάτι η κόρη μου η ο γιος μου γενικό στο ιντερνέτ και εγώ αμέσως να νιώσω κάπως…. Λες;;; Λες να υπονοούν κάτι για μένα; Όχι δεν είναι καλό. Κατάφερα να διορθώσω πολλά στο χαρακτήρα μου, άρα πρέπει κι αυτό. Είναι τα παιδιά μου, είμαι η μαμά τους και πάντα διακριτική στη ζωή τους. Δίπλα τους, αλλά όχι κολλημένη επάνω τους.

Συμπέρασμα. Πρέπει να κρατήσω μόνο το ότι είμαι λίγο παραπονιάρα (ποτέ γκρινιάρα), λίγο αφηρημένη (πάντα το είχα αυτό) λιγότερο άγχος αλλά ακόμα το έχω κάπου κάπου, πολύ λιγότερο ανασφαλής και ΟΧΙ ΕΝΟΧΙΚΗ. Μου λένε… έχεις περάσει πολλά, κανονικά πρέπει να γράψεις βιβλίο για τη ζωή σου. Το έχω ξεκινήσει πριν 10 χρόνια κι έχω καταφέρει να γράψω 10 σελίδες!!! Δεν ξέρω αν θα το τελειώσω ποτέ. Προσπαθήστε να ρουφάτε όσες περισσότερες στιγμές μπορείτε με τα παιδιά, εγγόνια, με δικούς σας ανθρώπους. Πέρα από ότι δίνει δύναμη, γιομίζουν οι μπαταρίες μας κι έχουμε κουράγιο να συνεχίσουμε και να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε.

Ρούσσινου Ανδρομάχη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.