Της 28ης Οκτωβρίου - του Κώστα Γραμματικάκη



Θα 'θελα να αναμειχθώ στη συζήτηση για το ποιος είπε το ΟΧΙ στον γελοίο το Μουσολίνι. Και θα παρέμβω μόνο με μια φράση, ή καλύτερα έναν στίχο: Με το χαμόγελο στα χείλη πάνε οι φαντάροι μας μπροστά.
Ελπίζω να έγινα αντιληπτός. Αφιερώνω το ΟΧΙ σ΄αυτούς που πολέμησαν στα βουνά της Αλβανίας, στην Αντίσταση μετά.

Εγώ ως γνήσιος απόγονός τους έβαλα στο μπαλκόνι μας τη σημαιάρα μου και πήγα να διώξω τη μελαγχολία της ημέρας, αλλά και την υπερηφάνεια ατενίζοντας ένα πέλαγος.

Τα αποτελέσματα της ενατένισης δεν μπορώ να σας τα περιγράψω. Ήταν καλά πάντως. Πίστεψα ότι η Ελλάδα αξίζει να ζήσει και να βγει δυνατότερη από την πάλη της με τον τυφώνα Τσίπρα.

Τώρα βέβαια υπάρχουν και πολλά άλλα που θα ήθελα να σας γράψω. Δεν θα το κάνω όμως. Αφήστε με να απολαύσω το αποκώλι μια συνειδητής τεμπελιάς δύο ημερών. Μη παραξενευτείτε, αλλά ακόμη γλείφω από τα χείλη μου τις ψεκάδες από τη θάλασσα που δέχτηκα και προσπαθώ να απαντήσω στο ερώτημα, αν η Θάλασσα είναι πιο σημαντική από τις όμορφες Γυναίκες. Δεν βρίσκω απάντηση. Γυναίκες δίχως Θάλασσα ίσον μηδέν, Θάλασσα δίχως γοργόνες ίσον και πάλι μηδέν.

Μπλέξαμε όμως σε ανώμαλα ρήματα. Ελεήστε με, να μη χάσω τις ψεκάδες και αφού καλά ντουχιουντίσω, θα σας το γράψω.

Κώστας Γραμματικάκης 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.