Βίωμα - Άνα Ζουμάνη



Ο φιλόσοφος προς το ντροπαλό κορίτσι Νάνα, κατά τη διάρκεια ενός φιλοσοφικού απογεύματος.

«Με λες συνεχώς "κύριε Καθηγητά". Ναι είμαι ένας. Εδώ και 27 χρόνια διδάσκω στους ανθρώπους, μέσω των βιβλίων μου και γενικά, πώς να αποκτήσουν ψυχή.
Όμως πολλοί δεν το έχουν, δεν θα αποκτήσουν ποτέ μια. Υπάρχουν τόσοι απρόσεκτοι και αδαείς μαθητές στην «τάξη της ανθρωπότητας». Όπως σε κάθε σχολείο.  Λίγοι με εκπλήττουν και μου δίνουν χαρά. Οι περισσότεροι παπαγαλίζουν μηχανικά.
Όμως ακριβώς γι' αυτό πρέπει αδιάκοπα να προσπαθούμε να τους εμφυσήσουμε ψυχή, έστω και αργά αργά, σταδιακά, ακόμη κι αν δεν θέλουν να έχουν κάτι τόσο άβολο, ακόμη κι αν το νιώθουν ως εμπόδιο  στις τόσο σοβαρές τους απασχολήσεις.
Όμως εσένα, τρυφεροτάτη «ευαισθητοτάτη»,  δεν χρειάζεται να σου μάθουμε τίποτα πια. Η μοίρα η ίδια σου έβαλε την ψυχή στην κούνια, το αστέρι-οδηγό στο χάος μιας ωραίας  γυναικείας ζωης.
Όλα πάνω σου, μέσα σου, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ψυχή που βρήκε καταφύγιο σε ένα λεπτό κέλυφος. Όλα πάνω σου, μέσα σου είναι τρυφερά, ευαίσθητα, ευγενή, εξωκοσμικά, η κίνηση των χεριών σου, τα ευθραυστα δάκτυλα, η ματιά των ματιών σου, ο ήχος της φωνής σου με την ξενική προφορά, το αμήχανο γέλιο σου.
Δεν μπορείς, μάλλον δεν θέλεις να πληγώσεις κανέναν. Κι αν το κανεις, αμέσως το μετανιώνεις και λυπάσαι τρομερά.
Αν όμως μου αντιμιλήσεις και μου πεις πως κάνω λάθος και πως κι εσύ πληγώνεις ανθρώπους, θα σου το πω στο πρόσωπο: -Ναι, αλλά μόνο όσους δεν αξίζουν κάτι άλλο»

Άνα Ζουμάνη


πίνακας: shinjitoo
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.