IN MEMORIAM



Εδώ στις διακοπές ξαναδιαβάζω τους Διάττοντες... Δεν θέλω να περιαυτολογήσω, αλλά μου αρέσει ρε γαμώτο
. ......................................Εν τω μεταξύ -στα δικά μου τώρα- επειδή το σπίτι της θείας Πόπης αργούσε να τελειώσει, ο Μανώλης κατόπιν συνεννόησης μαζί της, έσπευσε να τελειώσει το δωματιάκι στο πίσω μέρος. Και μια μέρα πήρα τα πράγματά μου, και πήγα στο σπίτι της Πόπης, και έμεινα ένα φεγγάρι μαζί με τον θείο τον Χρήστο, για να κλείσει έτσι ο κύκλος που είχε αρχίσει εκείνη τη μέρα του Δεκέμβρη του 1944… 

Το σχετικά μικρό χρονικό διάστημα που μείναμε μαζί, ολοκλήρωσα τις σπουδές καλοσύνης, αυτές που είχα αποκτήσει μικρός κοντά του… Αυτός ο άνθρωπος, διάχεε τόση καλοσύνη.. Σκέφτομαι πώς σήμερα τέτοιοι χαρακτήρες είναι είδος εν ανεπαρκεία. Τώρα πια, παροπλισμένος και μακριά από την γειτονιά που τόσο αγαπούσε, με ρωτούσε με λαχτάρα πώς είναι ο έξω κόσμος… Στεναχωριόταν με διάφορα πράγματα.. Να!... Πώς άλλαξε η πλατεία Ομόνοιας, ή πώς ξηλώθηκαν τα τραμ… Για τα πολιτικά; Ποτέ δε με ρωτούσε. Και εδώ, ακόμα για μια φορά, φάνηκε η ανωτερότητα του χαρακτήρα του… Αντιλαμβανόταν τους προσανατολισμούς μου, και όμως από διακριτικότητα σιωπούσε.. Αυτός, o τόσο φανατικά δεξιός απο τότε που βρήκε την μάνα μου έξω απο τον ανοιγμένο ομαδικό τάφο... Τα πραγματάκια του ήσαν λιγοστά… Η βαλιτσούλα του, δεν είχε τσιγάρα πια. Είχε όμως μέσα τις αναμνήσεις του : Παλιές οικογενειακές φωτογραφίες. Εδώ μικρός και αγαπημένος στην αγκαλιά της μανούλας του.. Εδώ με τα αδέρφια του… Εδώ ο παππούς με το αρειμάνιο μουστάκι του και πίσω του όρθια η γιαγιά …Να και η μεγάλη οικογενειακή φωτογραφία από κάτι βαφτίσια , το 1927 στην εξοχή, κάτω από τα πεύκα στην …Αγία Παρασκευή. «Τόσο μακριά, Δημητράκη μου.. Είχαμε πάει με κάρα». «Να και η γαμήλια φωτογραφία της μαμάς σου με τον αχαΐρευτο». Έτσι τον έλεγε τον πατέρα μου… Και πάρα κάτω: «Να… Eδώ είμαστε μαζί, σε εβδομαδιαία φωτογραφία με τα πρώτα παιχνίδια που σου έστειλε η θεία σου από την Συρία, και εδώ, όταν σου αγόρασα το παντελόνι γκολφ. Σε είχα σαν πριγκιπόπουλο». Και ξαφνικά: «Ξέρεις Δημητράκη μου… Ποτέ δε σε έκανα να κλάψεις»…
 Και όμως θείε μου… Έχω κλάψει πολύ για σένα… Όμως ποτέ δεν το έμαθες… 

 Δημήτρης Μπούκουρας
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.