Ένα γράμμα που δεν «έστειλα» ποτέ - Ρούσσινου Ανδρομάχη



Ένα γράμμα που δεν "έστειλα" ποτέ

Κοντεύουν δυο χρόνια από τη μέρα που έφυγες. Ήθελα να σου γράψω ένα γράμμα, να σου πω πόσα έχουν αλλάξει από τότε, αν και δεν έχει περάσει μεγάλο διάστημα. Ξέρεις, κάθε φορά που το σκέφτομαι, έρχονται τόσα πολλά στο μυαλό μου και μετά αδειάζει. Είναι σαν αυτοκάθαρση. Ξέρω, δε θα το λάβεις ποτέ. Πολύ απλά γιατί έχω συνειδητοποιήσει ότι δε θα σε ξαναδώ. Δεν υπάρχει «ταχυδρόμος» να στο φέρει. Στην αρχή μου έλεγαν, θα ξαναβρεθείτε, θα τον ξαναδείς κάποτε. Η να πείσω τον εαυτό μου ότι έχεις πάει ένα πολύ μακρινό ταξίδι και θα αργήσεις πολλά χρόνια να γυρίσεις. Όμως, με ξέρεις. Ξέρεις καλά τι ανυπόμονη είμαι, όπως ήσουν κι εσύ. Οπότε η αναμονή αυτή με σκοτώνει. Έφυγες για πάντα. Δεν υπάρχει στιγμή που να μη σε σκέφτομαι, να μη σου μιλώ μέσα μου, να μην κοιτάζω τις φωτογραφίες σου. Έκλαψα. Έκλαψα πολύ. Αλλά δεν έχει νόημα. Ποια δάκρυα έφεραν πίσω κάποιον που έφυγε;

Για αυτό κι εγώ, θα σου πω τι έχει μεσολαβήσει. Η κορούλα σου άρχισε να γίνεται δεσποινίδα. Φέτος, θα πάει Γυμνάσιο. Είναι πανέμορφη κι έχει τα μεγάλα σου μάτια. Ακόμα και το ύφος τους, που άλλαζε κάθε φορά που άλλαζε και η διάθεσή σου. Όχι, δε σε ξέχασε. Εγώ τη λέω «μικρή μου ηρωίδα», πολύ απλά γιατί είναι. Ο μικρός σου αδελφός έγινε πατέρας. Ναι, ο τριχάκος μας. Πατέρας!!! Μια πανέμορφη κουκλίτσα που είναι έξι μηνών και την Κυριακή θα τη βαφτίσουμε. Την Κυριακή το βράδυ θα προσθέσω εδώ στο κείμενο αυτό, το όνομα της… Ξέρω πόσο περήφανος θα ήσουν για αυτόν. Η αδελφή σου στη ρουτίνα της. Εργασιομανής. Η μεγάλη μου ηρωίδα! Κι εκείνη πέρασε απίστευτα δύσκολες στιγμές. Είχατε γερό δέσιμο γιατί η διαφορά ηλικίας σας ήταν ελάχιστη. Στα πάντα μαζί, Δημοτικό, Γυμνάσιο. Λύκειο, Αγγλία. Τώρα άρχισε να βρίσκει τα πατήματά της.

Κανονικά θα έπρεπε να σου γράψω για όλους αλλά που ξέρεις, μπορεί να το κάνουν μόνοι τους, με το δικό τους τρόπο.

Να σου πω για μένα; Τι; Ότι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου νεκρώθηκε; Ότι παρακαλάω να σε βλέπω στον ύπνο μου και να ακούω τη φωνή σου. Δεν έχω άλλο τρόπο. Δεν είμαι γενναία αγόρι μου. Μάνα είμαι. Και πίσω μου υπάρχουν ακόμα δυο παιδιά και δυο εγγονούλες. Θυμάμαι, σε ανύποπτο χρόνο που μου έλεγες…. «Μάνα, αν ποτέ πάθω κάτι, το νου σου σε όλους». Εγώ, σου άλλαζα κουβέντα γιατί ούτε να το σκεφτώ δεν μπορούσα. Να όμως που έγινε. Να ξέρεις, ότι είμαστε όλοι δεμένοι σαν μια γροθιά γιατί απλά έτσι πρέπει. Και πως για πάντα θα είμαστε υπερήφανοι για σένα.

Είναι στιγμές που πιάνω τη φωτογραφία σου στα χέρια μου, τη φυλώ και την ακουμπώ στην καρδία μου. Ίσως να σου φανεί παράλογο, αλλά νιώθω όμορφα.

Λάτρευες τη μουσική, ταξίδευες μαζί της. Είχες ένα τοίχο γεμάτο έγχορδα κι όχι μόνο. Μην ανησυχείς, αυτά όλα τα έχει πάρει και φυλάξει η αδελφή σου και κάποτε θα τα δώσει στην κορούλα σου. Εγώ, ζήτησα το μπαγλαμαδάκι σου, γιατί ήταν το πρώτο που σου είχα κάνει δώρο.

Τελικά κοίτα, που το γράμμα το έγραψα. Δε θα στο στείλω όμως. Θα το φυλάξω στην ψυχή μου, μαζί με όλα όσα εχω φυλάξει από την πρώτη στιγμή που βγήκες από τα σπλάχνα μου και σε κράτησα αγκαλιά. Η μάλλον όχι, θα το βάλω σε ένα μπουκάλι και θα το ρίξω στη θάλασσα να ταξιδεύει…

Μα τι γράμμα να σου στείλω; Με τι λόγια να στο πω; Με όση δύναμη μου μένει, σου φωνάζω ΣΑΓΑΠΩ!


Ρούσσινου Ανδρομάχη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.