Περιπέτεια στην Αιθιοπία - του Κώστα Γραμματικάκη




Σας έχω γράψει κάμποσες φορές για εκείνη τη ζωή μου στην Αιθιοπία, που αν και κράτησε μόλις τρεις μήνες, έχει πάρει ένα μεγάλο μερίδιο από τα χρόνια που μέχρι τώρα ζω

Που λέτε, μια μέρα -κι εγώ δεν ξέρω γιατί- μου μπήκε η φαεινή ιδέα να σκοτώσω λέει ένα λιοντάρι, να ταριχεύσω την κεφαλή του, να πάρω το δέρμα για χαλί.

Είχα τα μέσα στο Υπουργείο Τουρισμού, του οποίου άλλωστε ήμουν προσκεκλημένος, μπήκα σε κανένα δυο διαδρόμους και έφυγα κρατώντας ένα βαρύ τουφέκι και καμιά εικοσαριά σφαίρες -πράγματα που ελεγχόταν αυστηρότατα τότε- επί Χαϊλέ Σελασιέ.

Μετά από δυο τρεις μέρες, συνοδευόμενος από δυο οδηγούς, έφτασα πάνοπλος στην έρημο του Ντανακίλ, όπου ούτε με σουγιά μπορούσες να κυκλοφορήσεις. Οι οδηγοί μου με πήγαν προς ένα πετρόλοφο γεμάτο από λιοντάρια, όπως μου είπαν.

Όπλισα την τουφέκα μου και προχωρούσαμε πολύ προσεκτικά, μην γίνομε απο θύτες, θύματα, προς την κορυφή. Εκεί ξαπλωμένος σ΄ένα βράχο, ένας τεράστιος λέοντας έπαιρνε μερίδες από τον ήλιο.
«Σφύριξέ του, να γυρίσει το κεφάλι του προς τα εσένα», μου ψιθύρισαν οι οδηγοί. Το έκαμα! Και ο υπέροχος βασιληάς γύρισε πράγματι το κεφάλι του προς τα εμένα. Δεν ήμουν ούτε είκοσι μέτρα μακριά κι έτσι η εκτέλεσή του ήταν σίγουρη! Ήταν όμως τόσο, μα τόσο όμορφος με την μαύρη του την χαίτη, να ανεμίζει ελαφριά στον αέρα, που τα χέρια μου πάγωσαν και αντί να το πυροβολήσω, καθόμουν και τον θαύμαζα.

Βεβαίως τις είκοσι σφαίρες που μου είχαν δώσει, τις ξόδεψα όλες στο σημάδι με τους οδηγούς μου να μου χαϊδεύουν την πλάτη επιβραβεύοντες την πράξη μου.

Τα παραπάνω τα θυμήθηκα βλέποντας έναν κωλοαμερικάνο που καμάρωνε δίπλα σ' ένα σκοτωμένο παρόμοιο ζώο.

Δε γαμιέστε ρε μαλάκες, που αποτολμάτε τέτοιο ανοσιούργημα;

Κώστας Γραμματικάκης 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.