Τα σμαραγδένια χέρια



Ξεκλείδωσε του ήλιου την πύλη, κι άσε το φως να λάμψει πάνω απ' τις ραγισμένες στέγες. 
Τα ρούχα βάλε τα μεταξωτά και σκύψε πάνω στους τάφους των προσκυνητών.

Θυμήσου τις χαρές του καλπασμού τ' αλόγου.

Τα παγωμένα της λίμνης τα νερά, κάτσε ν' ακούσεις.. το τραγούδι των εραστών σιγοψυθιρίζουν.

Τα λατρεμένα πόδια….. σκιές απόβραδου, που βιαζόταν να σκοτεινιάσει τα ίχνη και να θάψει τα πάντα στο διάβα τους. 
Ανάλαφρες επιθυμίες άγγιζαν τρυφερά το χρυσό πρόσωπό της.

Μάτια ουράνιες δαντέλες σκέπαζαν του ύπνου τις φωτεινές αναταράξεις, και τα καλούδια του προσώπου γράφαν στα χείλη χρώμα κόκκινο.

Το σύμπαν σκόνταψε για μια στιγμή κι άστραψε στου ουρανού  το προσκέφαλο χρώμα βαθύ βελούδινο.

Τα σμαραγδένια χέρια κατάπιαν όλα τα δάκρυα το χάραμα, και πήγαν να κοιμηθούν στο δάσος. 
Η αυγή καμάρωνε σιωπηλά.

Κόκκινα νευρώδη φύλλα συναντιόνταν με του χαμόγελου το σαστισμένο μορφασμό και πέφταν στο χώμα.

Σβήσαν τη νύχτα οι ίδιες οι ομορφιές και οι χαρές.

Ένα σκούντημα στης αυγής το φως οι αχτίνες που βγαίναν απ' τα μάτια της.

Κι έτσι απλά και όμορφα ντυμένη βγήκε στο σκαλοπάτι.

Μυστικό αθόρυβου ανέμου, που πήρε μαζί του ο τρομαγμένος άγγελος, και το 'θαψε στους άπειρους κόκκους της χρυσής άμμου.

Ο καιρός των φιδιών είχε φθάσει, κι είχε γλυκοδαγκώσει τη σάρκα της ψυχής της.

Τα σμαραγδένια χέρια τραγουδούσαν στο άστρο του δειλινού.

Άναψε έρωτα την τρομερή φωτιά σου.

Άσε τον άνεμο να πέσει πάνω στα μαλλιά της να τα σκοτώσει.



Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.