Ο τσαγκάρης


Ο τσαγκάρης

  Κατά κάποιο τρόπο υπάρχουν ακόμα τα εξπρές που επιδιορθώνουν παπούτσια. Όμως έχουν σύγχρονα μηχανήματα πια. Δεν είναι όπως παλιά.

   Θυμάμαι το θειο Τόλη. Ένας κοντούλης ραχιτικός κάλος άνθρωπος. Είχε κάτω από το σπίτι της αδελφής του στο Πολύγωνο Αθήνας ένα μικρό δωμάτιο. Εκεί έμενε, εκεί ήταν το τσαγκαράδικο. Με υπομονή και τραγούδι μπάλωνε ή άλλαζε σόλες, αλλά έφτιαχνε κι απίθανα παπούτσια όχι για μαγαζιά αλλά για πελάτες. Ήταν τόσο κάλος στη δουλειά του, που έφτιαχνε και ανατομικά και για παιδιά και για μεγάλους. Και φανταστικά μποτάκια, πολύ γερά και πανέμορφα, όπως η καρδιά του. Είχε φτιάξει ένα ζευγάρι κόκκινα παιδικά παπουτσάκια που επειδή του άρεσαν δεν τα πούλησε ποτέ. Βιτρίνα δεν είχε, ούτε ταμπέλα. Τα είχε κρεμάσει με κόκκινη κορδέλα σε μια περίοπτη θέση και τα καμάρωνε.

   Έκανε οικογένεια, με δυο πανέμορφα αγοράκια και έμεναν όλοι μαζί εκεί, στεγάζοντας τα όνειρά τους σε αυτό το δικό τους παλάτι. Φτωχά χρόνια αλλά αγαπημένα. Έφερναν παπούτσια για γυάλισμα, για τακούνια και άλλες πολλές αλλαγές ή επιδιορθώσεις. Κάποτε, όταν τα παιδιά του μεγάλωσαν και φυσικά τα χρόνια βάρυναν κι εκείνον και την κουρασμένη καμπουριασμένη πλάτη του, σταμάτησε και βγήκε σε σύνταξη.

   Ποτέ όσο ζούσε δεν έφυγε από εκεί. Δεν ήθελε μεγαλεία. Όμως μετά από πολλά χρόνια, όταν δεν ήταν πια στη ζωή, το σπίτι δόθηκε αντιπαροχή κι έτσι η οικογένειά του που έμεινε πίσω, πήγε σε διαμέρισμα.  Όσος καιρός  και να περάσει, δε θα ξεχάσω την αγαπημένη του μορφή, το μουστάκι του, το χαμόγελο του, το τραγούδι του και την καμπουρίτσα του.

Ανδρομάχη Ρούσσινου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.