Ένα κρυμμένο μυστικό



Δεν θα την εγκατέλειπε ποτέ.

Την μελετούσε και ώρες ώρες τα δάκρυα θόλωναν τα μάτια του… κάθε φορά που συνειδητοποιούσε τις αδυναμίες του.

Ήταν η πρώτη φορά που άκουγε κάποιον να χρησιμοποιεί το όνομά του, και να απευθύνεται χωρίς φόβο και άλλες υστερόβουλες σκέψεις σε εκείνον…

Αυτή η γυναίκα εξάλλου κρατούσε και μοιραζόταν μαζί του τον πολυτιμότερο θησαυρό της, για να μπορέσει να τον λυτρώσει από τη φρίκη που ζούσε εξ αιτίας της κατάστασής του.

Της χρωστούσε τη σιγουριά που ένοιωθε να μεγαλώνει μέσα του.

Τον υποκαθιστούσε για να εκφράσει τα όνειρά του… και σχεδόν είχε πεισθεί ότι μόνο μέσα απ’ αυτήν θα τον καταλάβαιναν…

Την μελετούσε .. ήταν σκληρή η προσπάθεια που έκανε.

Του θύμιζε την εποχή που προσπαθούσε να μάθει να παίζει δυο ακόρντα στην κιθάρα… Τα δάχτυλά του μάτωναν… Τα μπράτσα του πονούσαν… θυμόταν ακόμη τον κόπο να κρατά στητό το κεφάλι του, έτσι καθώς προσπαθούσε να ανακαλύψει τα μυστικά της.

Η κιθάρα έκρυβε ένα μυστικό.. αν κατάφερνες να την δαμάσεις μπορούσες να σκοτώσεις, να θεραπεύσεις, να σώσεις όσους το χρειάζονταν… Μπορούσες να την κάνεις να πει τα πάντα… για τον έρωτά σου, για τους θυμούς και τις λύπες σου, για τις χαρές και τα χαμόγελά σου..

Τίποτα δεν μπορούσε να της αντισταθεί.. μπορούσε να πείσει τους πάντες αν το ήθελε στ’ αλήθεια αυτός που την χάιδευε.

Αυτά σκεφτόταν καθώς την μελετούσε…

Εξαντλούσε τις δυνάμεις του σ’ αυτή τη μελέτη και χαιρόταν για την γνώση που του προσφέρονταν.

Την άγγιζε στα τυφλά κι είχε μάθει να ξεχωρίζει κάθε ίχνος, κάθε σημάδι, κάθε υποδόρια ανάσα της…

Πολλές φορές έκλαιγε αποθαρρημένος στο κρεβάτι του. Μα δεν θα σταματούσε την προσπάθεια.. έπρεπε να φτάσει στο τέρμα.. ίσως και να ήταν η τελευταία του ελπίδα.

Γιατί γελάτε μύστες χειραγωγοί;

Η φωτιά στο βωμό παρέμενε αναμμένη…

Γινόταν λοιπόν ποτέ να την απαρνηθεί;


Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.