Αφιερωμένο εξαιρετικά - του Κώστα Γραμματικάκη



Η δικιά μου η Άνα άλλαξε σπίτι και σας το έγραψα. Δεν ήξερε όμως οτι όταν φεύγεις από τους καθιερωμένους για χρόνια τοίχους σου, η ζωή σου αλλάζει. Συνήθως και για ένα σύντομο χρονικό  διάστημα που το καινούριο σου σπίτι γίνεται στέκι,  δεν το αγαπάς

Εξαιτίας όμως αυτής της περιόδου προσαρμογής, με άφησε εμένα ολομόναχο σαν τον τσούκο του παραγαδιού που κόπηκε και πλέει έρημος στο πέλαγος. Έκανα κι εγώ τη μαλακία, νομίζοντας ότι η σιγή της ωφειλόταν στα μηχανήματα που έχει αναμαζώξει και δεν έπαιρνα ένα τηλέφωνο, να της πω πόσο πολύ την αγαπώ και πόσο μου έλειψαν η φωνούλα και το γέλιο της. Της τα γράφω σήμερα, στέλνοντάς της και καμιά τριανταριά φιλιά μπας και ξεξυπνήσει, καταλάβει το πόσο και τα πόσα αξίζει και πάψει να μου παραπονιέται.

«Εγώ θα σ΄αγαπώ και μη σε νοιάζει...», όπως έλεγε και το παλιό το άσμα.

Ανιώ μου, εγώ δεν ξεκολλάω από πάνω σου, μέχρι να αποθάνω. Μα κι όταν αποθάνω, να ξέρεις ότι θα ΄μαι πάλι δίπλα σου και θα σ΄ έχω σφιχταγγαλιασμένη.

Κώστας Γραμματικάκης


Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.