Χίλιες και μια Νύχτες...(Άνα Ζουμάνη)



Ο ποιητής μπήκε στο καλύτερο κομμωτήριο της πόλης. Ο χώρος μύριζε Eau de Parfume, φρεσκοπλυμένες πετσέτες και  καπνό «Χίλιες και μία νύχτες»

Στο ταμείο καθόταν μια  νέα γυναίκα με ξανθά, μεταξωτά μαλλιά και κατασκευή γαζέλας. «Ένας κόμης θα σε κατακτήσει μια μέρα, πανέμορφη...», σκέφτηκε.
Εκείνη τον κοίταξε με μάτια που έλεγαν, «Όποιος και να είσαι, ένας στους χιλιάδες, σου λέω πως η ζωή απλώνεται μπροστά μου. Όλη η ζωή...το ξέρεις;»
Το ήξερε. «Θα μπορούσε να είναι και ένας πρίγκιπας...», σκέφτηκε ο ποιητής.

Πέρασε ο καιρός.

Η ξανθιά με την κατασκευή γαζέλας παντρεύτηκε έναν ζαχαροπλάστη, ο οποίος πτώχευσε σε δύο χρόνια.
Ο ζαχαροπλάστης πτώχευσε. O γάμος τέλειωσε.

Πέρασε ο καιρός.

Μια μέρα ο  ποητής την συνάντησε στο δρόμο με ένα παιδί.
Εκείνη τον κοίταξε με μάτια που έλεγαν, «Δεν χρειάζεται να με λυπάσαι. 'Εχω ακόμη τη ζωή μπροστά μου... όλη τη ζωή. Το ξέρεις...;»
Το ήξερε.

Πέρασε ο καιρός.

Ο ποιητής έμαθε πως ένας φίλος του είχε υψηλό πυρετό. Ο φίλος του ήταν πλούσιος, εργένης και ζούσε σε μια βίλα στη λίμνη.
Ο ποιητής τον επισκέυτηκε για να ευχηθεί τα περαστικα και εκεί συνάντησε μια νέα γυναίκα με ξανθά μεταξωτά μαλλιά και κατασκευή γαζέλας που του έβαζε παγωμένες κομπρέσες και τον φρόντιζε γενικά.
Τα χέρια της ήταν ταλαιπωρημένα από το παγωμένο νερό, το πρόσωπό της ήταν χλωμό.
Εκείνη τον κοίταξε με μάτια που έλεγαν, «Αυτή είναι η ζωή...! τον αγαπώ...! Γιατί αυτή είναι η ζωή...!»
Όταν ο εργένης ανάρρωσε, σύστησε την ξανθιά σε έναν πλούσιο φίλο του. Και του την έδωσε. Έτσι απλά.
Τότε ήταν άνοιξη.

Ήρθε το καλοκαίρι, έφυγε και ήρθε το φθινόπωρο.

Πέρασε ο καιρός.

Αργότερα, το χειμώνα, τον κατέλαβε και πάλι η λαχτάρα... για την ξανθιά γυναίκα με την κατασκευή γαζέλας. Τον είχε περιποιηθεί καλά και κάθε νύχτα φώλιαζε στην αγκαλια του με το τρυφερό κορμί της και τον ζέσταινε.
Οπότε της έγραψε, «έλα...».

Πέρασαν χρόνια.

Μια μέρα ο ποιητής  την είδε να μπαίνει σε έναν ωραίο διάδρομο όπου έλαμπαν έξι κολώνες από γαλάζιο μάρμαρο. Τα μαλλιά της δεν ήταν πια μεταξωτά και η κατασκευή γαζέλας παρουσίαζε τα πρώτα σημάδια της παρακμής.
Εκείνη τον κοίταξε σα να έλεγε, «η ζωή είναι πίσω μου, η ζωή... το ξέρεις;»
Το ήξερε.

***

Ο ποιητής  μπήκε στο καλύτερο κομμωτήριο της πόλης.
Μύριζε ακόμη Eau de Parfume, φρεσκοπλυμένες πετσέτες και φίνο καπνό «Χίλιες και μία νύχτες».
Στο ταμείο καθόταν  ένα κορίτσι με καστανά κυματιστά μαλλιά και κατασκευή γαζέλας.
Τον κοίταξε με τα θριαμβευτικά μάτια της νιότης.... Who art thou, one of thousands...
«Όποιος και να είσαι, ένας στους χιλιάδες, σου λέω πως η ζωή απλώνεται μπροστά μου, όλη η ζωή...το ξέρεις;»
Το ήξερε.
«Ένας κόμης θα σε κατακτήσει...μπορεί να είναι και πρίγκιπας», ένιωσε ο ποιητής


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.