Ο προσαρμοστικός - Άνα Ζουμάνη



Μια μέρα πήγα στον ζωολογικό κήπο. Δεν ξέρω γιατί πήγα, μισώ τους ζωολογικούς κήπους φανατικά, όμως πήγα, τέσπα.

Στον ζωολογικό κήπο, σε κάποια κλουβιά,  ένιωσα μια αβυσσαλέα  μελαγχολία.
Είδα απελπισία στον πάνθηρα και στη λέαινα. Κόβουν βόλτες στο κλουβί, πέρα δώθε, συνεχώς μια διαδρομη, ή ίδια και η ίδια, έχουν χαράξει δρόμο.

Απελπισία είδα και στον αετό, που κάθεται ακίνητος με την πλάτη προς το κοινό και με απλωμένα τα υπέροχα φτερά του. Τα φτερά λαχταρούν την πτήση, όμως δεν έχουν χώρο  στη διάθεσή τους, δεν έχουν ούτε ύψη.

Λιγότερη μεγαγχολία είδα στον ελέφαντα που γονατίζει για λίγα τεύτλα...αφού έχει «μυαλό», έτσι δεν λένε;

Ο λευκοκέφαλος γύπας έχει τεράστιο άνοιγμα, έτσι αρκείται να κάθεται στο κλουβί του ακίνητος και υπεροπτικός. Σχεδόν καταθλιπτικός.

Ο ιπποπόταμος χλαπακιάζει όλη μέρα και κυλιέται στη λάσπη, όπως στην πατρίδα του. Δεν βλέπει τη διαφορά με την Αφρική.
Ο αετός την βλέπει όμως. Την βλέπει και ο μαύρος κύκνος που λαχταρά τα νερά της Αυστραλίας. Κάποια ζώα νοσταλγούν την πατρίδα, είναι πατριώτες.

Μια πιθηκίνα, καθισμένη στον ίσκιο, κρατάει το μωρό της τρυφερά αγκαλιασμένο και μασουλάει μια μπανάνα. Πιθηκίνα είναι σίγουρα, αφού κρατάει το μωρό στην αγκαλιά της και ο κώλος της είναι κατακόκκινος, όπως και στην ελευθερία. Δεν φαίνεται να της λείπει το παρθένο δάσος.

Ο πίθηκος μοιάζει με τον άνθρωπο, έτσι δεν λέει ο Δαρβίνος;
Μάλλον  είναι «προσαρμοστικός» κι αυτός.  Προσαρμοστικός, ή αλλιώς, «μη ιδιοφυής».


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.