Ατσάλι και Κόκκαλο - Άνα Ζουμάνη



Ο Πόλεμος και ο Θάνατος σουλατσάριζαν στα μαγαζιά -φυσικά κομψά ντυμένοι- και άκουγαν τις συζητήσεις των ανθρώπων.

Εκεί διαπίστωσαν πως πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνταν αν το βαλς είναι ακόμη ο χορός των σαλονιών και αν όντως αξίζει ακόμη το στάτους του. Πως συζητούσαν ακόμη για τις διαχρονικές ζαρτιέρες και για το αμερικάνικο πρότυπο που εξακολουθεί να επιβάλεται όλο και περισσότερο.

Σ' ένα τραπέζι γινόταν της Ρωσίδας το κάγκελο.
Δύο άντρες, ο Πίτ και ο Λουτς, ειδικά ο Λούτς, έκαναν μια τρομερή σκηνή ζήλιας, επειδή ένας από τους παρευρισκόμενους έφερε λουλούδια, τα οποία ο ίδιος έκοψε, για μια πανέμορφη ξανθιά Ρωσίδα. 
Μια παλαβή κοκκινομάλλα έκραζε οργισμένη: «Αντισταθείτε στην αρχή αν θέλετε να σωθείτε, μετά θα είναι αργά!» Όμως όλοι οι άντρες  της παρέας φώναζαν: «Μπράβο Λούτς, καλά τον έκανες τον μαλάκα που το παίζει Δον Χουάν!». Διότι όλοι ήθελαν την όμορφη Ρωσίδα και ζήλευαν τον «Δον Χουάν». Και όλες οι γυναίκες αναθεμάτιζαν την Ρωσίδα και η μια την άλλη ταυτόχρονα. 

Σε ένα άλλο τραπέζι δύο γυναίκες μάλωναν για το ξύλο και το μάρμαρο και ποιό από τα δύο άραγε είναι πιο πολύτιμο και πιο υγιεινό για τα πόδια τους.

Είναι νωρίς ακόμη, ένιωσαν οι δύο τζέντλεμεν και έφυγαν απογοητευμένοι.

Αργότερα, λίγο έξω από την πόλη, βρέθηκαν σε μια καμμένη περιοχή και μέσα από ένα μισοκαμμένο σπίτι άκουσαν έναν άντρα να λέει στη γυναίκα του: «Γαμήθηκαν τα πάντα. Πλέον δεν πάει τίποτα, πιάσαμε πάτο. Ας έρθει επιτέλους  μια καταιγίδα να τα σκουπίσει όλα»

Και τότε οι δύο κύριοι άφησαν τις κοστούμια  τους να πέσουν και φανερώθηκαν. Αστραφτερό ατσάλι και κατάλευκο κόκκαλο.


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

1 σχόλιο:

  1. Ορυμαγδός και θαυμασμός... σε ευχαριστώ που ανασηκώνεις αχνίζουσες στάχτες από το μέσα μου. Θέλει ψυχή και θάρρος η ελευθερία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.