Μυρίζει καπνός - 'Ανα Ζουμάνη



Πάμε εξοχή, μετά από πολλούς μήνες χωρίς εξοχή.
Ξυπνώ στις 6 το πρωί, δεν κοιμάμαι βαθιά από χαρά, ένα από τα ζενίθ της ζωής.
Θα φάω το πρωϊνό μου στο τρένο, λίγο παραπάνω, παρ' όλο που δεν πεινώ από την αναστάτωση.
Άλλοι λένε πως η χαρά σε χορταίνει, άλλοι πως σε ξελιγώνει.
Θεέ, οι φύσεις των ανθρώπων είναι τόσο διαφορετικές.
Γράφω μια κάρτα για την φίλη μου, που ζει δύο τετράγωνα παραπέρα και θα την στείλω όταν φτάσω στον προορισμό μου: «Χάι, πολλά φιλιά από τον σταθμό Ν... πάντα δική σου...».

Όμως έχεις κι άλλες ανησυχίες
Τα πήρα όλα;
Πήρα τσιγάρα;
Πήρα κόκα κόλα;
Το μπουκαλάκι με τη χλωρίνη;
Τα μωρομάντηλα;

Ναι εγωίστρια, τα πήρες όλα... δεν θα σου λείψει τίποτε στην δίωρη διαδρομή.

Μμμμ, μυρίζει καπνός...
Η ατμομηχανή ετοιμάζεται...
Όχι, δεν είναι αυτή, δεν έρχεται ακόμη...
Μα που είναι το τρένο μου;
Μυρίζει ξένα τρένα λοιπόν... όμως είναι σα να είναι το δικό μου...
Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που φεύγουν για άλλες εξοχές.
Χαίρομαι μαζί τους μυρίζοντας τον καπνό της μηχανής τους...
Εκείνοι θα μυρίσουν τον καπνό της δικής μου ατμομηχανής στις 8.30 ακριβώς.

Τώρα έρχεται η δική μου...

Εεεεε, το βαγόνι μου!

Μυρίζει καπνός, μπόχα.
Όμως έξω από τον ζοφερό σταθμό ευωδιάζει ήδη ο αέρας του βουνού... από  μακριά.


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.