Η πανάκεια συνταγή - του Κώστα Γραμματικάκη




Να ξεκινήσω σήμερα από ένα υστερόγραφο που ήθελα να γράψω: Ήταν άκρως συγκινητική η ανταπόκριση στο ερώτημα που έθεσα, «πού σας βρίσκει εσάς η μοναξιά».  Και το κυριότερο, ήταν τοποθετήσεις από την καρδιά μέσα. Να είστε όλοι καλά.

Τέλειωσε λοιπόν το υστερόγραφο κι έφτασε η ώρα να σας αποκαλύψω το δικό μου μυστικό: Όταν αράζει επάνω μου η μοναξιά, καρφώνει τα κοφτερά της νύχια στο σώμα μου, τρέχω στη θάλασσα, κάνω μια βουτιά και μένω όσο βαστά η αναπνοή μου. Όταν βγω είμαι πεντακάθαρος! Δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε! Όταν έστω για λίγο βρίσκεσαι στον σιωπηλό κόσμο του βυθού, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι εκεί ανήκεις, όταν κάτωθέν σου κουνιούνται οι χοχλάκοι, καραδοκούν οι αχινοί και χορεύουν τα φύκια, ζεις αλλού! Νομίζω εκεί που όλοι κάποτε θα πάμε.

Αυτή τη συνταγή όμως, μην τη δοκιμάσετε στα βαθιά νερά. Εκεί το δέος είναι τόσο, που αν είσαι ευαίσθητος μπορεί να το καταπιείς και να μετατραπείς σε σημαδούρα.

«Η χέρα μου να ζουγλαθεί», που τραγουδά και ο Δραμουντάνης, αν σας λέω ψέματα.
Εγώ πάντως ετοιμάζω -κι αν έρθει η Άνα μου, ακόμη καλύτερα- μια μεγάλη εκδρομή στην Κρήτη. Έτσι θα ξαναβουτήξω στο Παλαίκαστρο, στα Σεϊτάν λιμάνια και στο Νότιο Κρητικό και θα κερδίσω καμιά εκατοστή χρόνια ζωής ακόμη.
Την Άνα τι θα την κάνω; Θα την έχω να μου διώχνει τις μέδουσες και να μαζώνει καβράκια για δόλωμα, να πιάσομε σκάρους.

Μεγαλοφυιές το σχέδιο, έτσι δεν είναι;


Κώστας Γραμματικάκης

Με την προτροπή του Κώστα Γραμματικάκη, ας φανερώσω κι εγώ το δικό μου μυστικό.

Οι ορεινές περιοχές, εκεί ψηλά, πολύ ψηλά, όπου τίποτε δεν ευδοκιμεί παρά μονο οι στραβοί κορμοί των δέντρων, λυγισμένοι από τις καταιγίδες, ήταν πάντα ο παραμυθένιος κόσμος μου.
Γκρίζα βράχινα θραύσματα, μαύρη νωπή γη, στραβά σκοτεινά πευκοδάση να σέρνονται ως πέρα... στην φάρμα..
Από τους βράχους στάζουν και πέφτουν κουρέλια ομίχλης σε όλο τον ορίζοντα.
Τίποτα δεν θέλει να ευδοκιμήσει εδώ, μόνο η μοναξιά.
Ακριβώς μπροστά στη φάρμα υψώνεται ένα μαύρο δασος που μοιάζει με πυκνό σκλήθρινο θάμνο - και που ο άνεμος του βουνού δεν μπορεί να τον αγγίξει.
Μόνο βρυχάται και τρέμει.
Τίποτε άλλο δεν ευδοκιμεί εδώ, εδώ σκοτεινιάζει ο ρομαντισμός της φύσης.
Σκοτεινός ρομαντισμός.
Τίποτε άλλο. Ούτε χρώματα ανθών, ούτε κραυγές πουλιών, ούτε πετάγματα πεταλούδων, ούτε τα «τικ τικ» των σκαθαριών...
Μια περίεργη ηχητική μονοτονία.

Ακόμη κι αν ακράδαντα το πίστευες πως χωρίς κάποιον άνθρωπο δεν θέλεις, ή δεν μπορείς να ζεις... εδώ πάνω το ξεχνάς.


Άνα Ζουμάνη

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.